Соҳибдилон ки пештар аз марг мурда анд

صاحبدلان که پیشتر از مرگ مرده اند

Оби ҳаёт аз қадаҳи марг хӯрда анд

آب حیات از قدح مرگ خورده اند

Аввал кашида рахт ба сари манзили фано

اول کشیده رخت به سر منزل فنا

Онгаҳ ба дори малики бақои роҳ барда анд

آنگه به دار ملک بقا راه برده اند

Ёбанд буии файзи баҳор аз насимашон

یابند بوی فیض بهار از نسیمشان

Онон ки дар хазони табиат фусурда анд

آنان که در خزان طبیعت فسرده اند

Ҷонҳо фидоишон ки ба роҳи талаб ҳануз

جان ها فدایشان که به راه طلب هنوز

Насупурда як ду гоми дилу ҷон супурда анд

نسپرده یک دو گام دل و جان سپرده اند

Бар ҳарфашон чаҳ сон наад ангушт ҳар фузул

بر حرفشان چه سان نهد انگشت هر فضول

Чун ҳарфи худ з таҳта ҳастӣ ситурда анд

چون حرف خود ز تخته هستی سترده اند

Мавҷи бало ки кӯҳ буд пеш ӯ чу коҳ

موج بلا که کوه بود پیش او چو کاه

Чун кӯҳи пеши садумати он по фишурда анд

چون کوه پیش صدمت آن پا فشرده اند

Бо хокён ътиаҳ маҳзанд аз худоӣ

با خاکیان عطیه محضند از خدای

Аҳли дили ин ътиаҳи ғанимат шимурда анд

اهل دل این عطیه غنیمت شمرده اند

Рӯҳи ту мурғ сидра нишинасту тани қафас

روح تو مرغ سدره نشین است و تن قفس

Мурғ аз қафас ҳамеша паридан кунад ҳавас

مرغ از قفس همیشه پریدن کند هوس

Он навъи зӣ ки чун қафасати бишиканади аҷал

آن نوع زی که چون قفست بشکند اجل

То равза ҷинон накунӣ рӯй бози пас

تا روضه جنان نکنی روی باز پس

Ороста барои ту бустони сарои хулд

آراسته برای تو بستان سرای خلد

Винҷои ту шодмон ба тамошои хору хас

وینجا تو شادمان به تماشای خار و خس

Сардаст ҳар нафас ки на аз баҳр дӯст хост

سرد است هر نفس که نه از بهر دوست خاست

Ҷуз субҳ кист шоҳиди содиқ бар ин нафас

جز صبح کیست شاهد صادق بر این نفس

Манишин зи пои ҷаҳди дарин маҳди пурфиреб

منشین ز پای جهد درین مهد پرفریب

Ноёфта бар ончӣ муродаст дастрас

نایافته بر آنچه مراد است دسترس

Ғофил машав зи роҳи дарин танги марҳала

غافل مشو ز راه درین تنگ مرحله

КоФлок маҳмил омаду анҷом бар он ҷарас

کافلاک محمل آمد و انجام بر آن جرس

Касро дарин харобаи умед хлўд нест

کس را درین خرابه امید خلود نیست

Инак вафоти муршиди комили гувоҳи бас

اینک وفات مرشد کامل گواه بس

Дардо ки покбози ҷаҳон аз ҷаҳон бирафт

دردا که پاکباز جهان از جهان برفت

Поки он чунон ки омада буд он чунон бирафт

پاک آن چنان که آمده بود آن چنان برفت

Ҷонаш ки шоҳбози маорифи шикор буд

جانش که شاهباز معارف شکار بود

Овози табли шоҳи шунӯд ва равон бирафт

آواز طبل شاه شنود و روان برفت

Ғам шуд муҳӣти маркази олами з ҳар карон

غم شد محیط مرکز عالم ز هر کران

Кони маркази муҳӣти карам аз миён бирафт

کان مرکز محیط کرم از میان برفت

Дилҳо ба бар ғамин ки амин замин намонад

دلها به بر غمین که امین زمین نماند

Ҷонҳо зи тани румон ки амон замон бирафт

جانها ز تن رمان که امان زمان برفت

Аз ваии нишон чигуна диҳад кас ки сохт маҳв

از وی نشان چگونه دهد کس که ساخت محو

Дар бе нишони нишони худ ва бенишон бирафт

در بی نشان نشان خود و بی نشان برفت

Чун мардумон дида шудам ғарқи сайли ашк

چون مردمان دیده شدم غرق سیل اشک

Аз бас ки обам аз мижа хўнФшон бирафт

از بس که آبم از مژه خونفشان برفت

Гуфтам барам ба шарҳи ғамаши зиндагӣ ба сар

گفتم برم به شرح غمش زندگی به سر

Ғам зӯр карду қӯти нутқ аз забон бирафт

غم زور کرد و قوت نطق از زبان برفت

Зини мотам ар сипеҳр ба қонӯн гиристӣ

زین ماتم ار سپهر به قانون گریستی

Аз чашми ахтарони ҳамаи шаб хӯн гиристӣ

از چشم اختران همه شب خون گریستی

Чун абр кошкӣ ҳамаи тан чашм будамӣ

چون ابر کاشکی همه تن چشم بودمی

То ман дарин ғам аз ҳама афзӯн гиристӣ

تا من درین غم از همه افزون گریستی

Гар дӯди оташи ҷигарам бар фалак шудӣ

گر دود آتش جگرم بر فلک شدی

Чашми саҳоби ашк ҷгргўн гиристӣ

چشم سحاب اشک جگرگون گریستی

Оҳами зи заъф агар нашудӣ пасти қудсён

آهم ز ضعف اگر نشدی پست قدسیان

Бар ҳолам аз сўомъ гардун гиристӣ

بر حالم از صوامع گردون گریستی

Кӯи он ки чашми худ ба ҳамаи умр тар надид

کو آن که چشم خود به همه عمر تر ندید

То дард ман бидидӣ ва акнӯн гиристӣ

تا درد من بدیدی و اکنون گریستی

Чашми марои зи гиря бисёр нам намонад

چشم مرا ز گریه بسیار نم نماند

Гар хӯни дил мадад нашудӣ чун гиристӣ

گر خون دل مدد نشدی چون گریستی

Борон ҳасрат омадӣу сайли ғам на ашк

باران حسرت آمدی و سیل غم نه اشک

Бар ҷои дидагар дил маҳзун гиристӣ

بر جای دیده گر دل محزون گریستی

Кӯи он сухани зи шеваи тавҳид ронданаш

کو آن سخن ز شیوه توحید راندنش

Бар толибони ҷавоҳири ирфон фишонданаш

بر طالبان جواهر عرفان فشاندنش

Кӯи он паии нузул ба хилвати сарои қудс

کو آن پی نزول به خلوت سرای قدس

Рахш аз мзиқи арсаи имкони ҷҳонднш

رخش از مضیق عرصه امکان جهاندنش

Кӯи он румузи шавқ чу ёқӯби гуфтанаш

کو آن رموز شوق چو یعقوب گفتنش

Кӯи он збўри ишқ чу Довӯди хонданаш

کو آن زبور عشق چو داوود خواندنش

Кӯи бурданаш ба Фсҳти маънии мурӣд ро

کو بردنش به فسحت معنی مرید را

Вази тангнои олами сӯрат раҳонданаш

وز تنگنای عالم صورت رهاندنش

Гоҳе тариқи сидқи иродати намӯданаш

گاهی طریق صدق ارادت نمودنش

Гоҳе рҳиқи сидқи муҳаббати чшонднш

گاهی رحیق صدق محبت چشاندنش

Аз мураккаби муҷоҳида оварданаши фурӯд

از مرکب مجاهده آوردنش فرود

Бар бодпои ҷазби ҳақиқат нишонданаш

بر بادپای جذب حقیقت نشاندنش

Сӯе ки нест сӯй бидон сӯ кашӣданаш

سویی که نیست سوی بدان سو کشیدنش

Ҷое ки нест ҷой бидон ҷои расонданаш

جایی که نیست جای بدان جا رساندنش

Ҳар бомдод бар дар хилвати сарой ӯ

هر بامداد بر در خلوت سرای او

Асҳоб саф зада ба ҳавои лақоӣ ӯ

اصحاب صف زده به هوای لقای او

Ҳар як ба ҷои худ мутамаккин нишаста анд

هر یک به جای خود متمکن نشسته اند

Ёрб чаҳ ҳол шуд ки тиҳӣ монад ҷой ӯ

یارب چه حال شد که تهی ماند جای او

ӯ нест зон қабил ки дасти ҷафои чарх

او نیست زان قبیل که دست جفای چرخ

Чоки афканд ба ҷайби қабои бақоӣ ӯ

چاک افکند به جیب قبای بقای او

Шуд дар бақои зоти муқаддаси фанои маҳз

شد در بقای ذات مقدس فنای محض

Бодои бақои ҷумлаи фидои фаноӣ ӯ

بادا بقای جمله فدای فنای او

Шукри худо ки бар дили асҳоб агар чаҳ ҳаст

شکر خدا که بر دل اصحاب اگر چه هست

Сад кӯҳи ғами зи воқеаи ҷонФзоӣ ӯ

صد کوه غم ز واقعه جانفزای او

Бгзошти ёдгори ду фарзанди арҷманд

بگذاشت یادگار دو فرزند ارجمند

Ҳар як гирифтаи шеваи сидқу сафоӣ ӯ

هر یک گرفته شیوه صدق و صفای او

Бодаши урӯҷ рӯй ба ҳаддӣ ки бугзарад

بادش عروج روی به حدی که بگذرد

Аз ҳади ломакони дарҷи иртиқоӣ ӯ

از حد لامکان درج ارتقای او