Ҳар офтоб ки аз матлаъ ҷамол барояд
هر آفتاب که از مطلع جمال برآید
Чу моҳ рӯй ту бинад ба инфеъол барояд
چو ماه روی تو بیند به انفعال برآید
Ниҳоли меҳри ту киштам ба сина лек чаҳ ҳосил
نهال مهر تو کشتم به سینه لیک چه حاصل
Агар на миваи мақсӯди азин ниҳол барояд
اگر نه میوه مقصود ازین نهال برآید
Дамидаи гирди даҳон ту чист он хати мишкӣн
دمیده گرد دهان تو چیست آن خط مشکین
Бунафшае ки зи сарчашма зулол барояд
بنفشه ای که ز سرچشمه زلال برآید
Агар ба савмиъаи қўоли васф рўитў хонд
اگر به صومعه قوال وصف رویتو خواند
зи суфиёни ҳамаи фарёди ваҷд ва ҳол барояд
ز صوفیان همه فریاد وجد و حال برآید
Ба фикри қаду рахт ҳар шабами латифтар аз ҳам
به فکر قد و رخت هر شبم لطیفتر از هم
Ҳазор сарву гул аз гулшан хаёл барояд
هزار سرو و گل از گلشن خیال برآید
зи гӯшмоли ғамати тези гашт нолаам оре
ز گوشمال غمت تیز گشت ناله ام آری
Навой зери зи барбат ба гӯшмол барояд
نوای زیر ز بربط به گوشمال برآید
Буд ба таври камоли ин ғазал з гуфта ҷомӣ
بود به طور کمال این غزل ز گفته جامی
Сазад ки номи вай аз зумра камол барояд
سزد که نام وی از زمره کمال برآید