Кӣ буд кӣ ки шаби меҳнати ман рӯз шавад

کی بود کی که شب محنت من روز شود

Субҳи иқболи ман он рӯй дил афрӯз шавад

صبح اقبال من آن روی دل افروز شود

Бе ту аз сина чу хоҳам ки барорам нафасӣ

بی تو از سینه چو خواهم که برآرم نفسی

Норасида ба дилами оҳ ҷигарсӯз шавад

نارسیده به دلم آه جگرسوز شود

Кӣ шавад дӯхтаи чоки дилам аз теғи ғамат

کی شود دوخته چاک دلم از تیغ غمت

Гар ба ҳар мӯи мижаи ?ути новак длдўз шавад

گر به هر مو مژه ات ناوک دلدوز شود

Гар мутӣъаш шавад ин гунбади фирӯза чаҳ суд

گر مطیعش شود این گنبد فیروزه چه سود

Ҳар ки бар давлати васли ту на фирӯз шавад

هر که بر دولت وصل تو نه فیروز شود

Чун раҳами бози зи ғамҳои ҷаҳонгар на ғамат

چون رهم باز ز غمهای جهان گر نه غمت

Мояи шодии ин ҷон ғам андӯз шавад

مایه شادی این جان غم اندوز شود

Чун алифи ростии қад ту бинад чаҳ аҷаб

چون الف راستی قد تو بیند چه عجب

Каз паии хизмати ту доли сифат кўз шавад

کز پی خدمت تو دال صفت کوز شود

Ҳарфӣ аз сари хататгар бинависади ҷомӣ

حرفی از سر خطت گر بنویسد جامی

Пеш ӯ пери хиради Тифл навомӯз шавад

پیش او پیر خرد طفل نوآموز شود