Чу дид ашки равони марои ситораи шинос

چو دید اشک روان مرا ستاره شناس

Гирифт толеъам аз сайри ин ситораи қиёс

گرفت طالعم از سیر این ستاره قیاس

Даҳонат дар зулмоти адами ниҳони мондаи сет

دهانت در ظلمات عدم نهان مانده ست

На Хизри барда ба он чашмаи роҳи неи Илёс

نه خضر برده به آن چشمه راه نی الیاس

Расидам аз хулаши дил ба ҷони дилами гӯйӣ

رسیدم از خلش دل به جان دلم گویی

зи ғамзаҳои ту хӯрдаи сети хурдаи алмос

ز غمزه های تو خورده ست خرده الماس

зи аҳли зуҳд малуласт табъи дрдкшон

ز اهل زهد ملول است طبع دردکشان

Хавосро чаҳ сари суҳбати авоми аннос

خواص را چه سر صحبت عوام الناس

Миёни нозукати афзӯн буд зи фаҳми уқул

میان نازکت افزون بود ز فهم عقول

Чу сари ғайб ки берун буд зи дараки ҳавос

چو سر غیب که بیرون بود ز درک حواس

Ҷафои чархи марои баси серум ба санги ситам

جفای چرخ مرا بس سرم به سنگ ستم

Мсози хирад ва манеҳ пеши Асияи дстос

مساز خرد و منه پیش آسیا دستاس

зи сари субҳ азал мезанад нафаси ҷомӣ

ز سر صبح ازل می زند نفس جامی

Мабод шуғли ту ҷузи посдории анфос

مباد شغل تو جز پاسداری انفاس