Чун нусхаи ҷамол ту холӣаст аз ғалат

چون نسخه جمال تو خالی‌ست از غلط

Дар вай чаро кашанди лабу оризи ту хат

در وی چرا کشند لب و عارض تو خط

Шак дошт дар вуҷӯди даҳонати дабири ҳасан

شک داشت در وجود دهانت دبیر حسن

Бар лаби паии шак аз ду се хол ту зад нқт

بر لب پی شک از دو سه خال تو زد نقط

Бағдоди ҳасанро ки ту дар ваии Халифа Эй

بغداد حسن را که تو در وی خلیفه‌ای

Ҷорӣаст зи оби дидаи мо бар канори шат

جاری‌ست ز آب دیده ما بر کنار شط

Мнўиси номаи пеши рақиби забони дароз

منویس نامه پیش رقیب زبان‌دراز

Хат чун тавон навишт қаламро накарда қт

خط چون توان نوشت قلم را نکرده قط

Бинмо миёни дубора ки шакли ту коми мо

بنما میان دوباره که شکل تو کام ما

Надиҳади натиҷагар на мукаррар шавад васат

ندهد نتیجه گر نه مکرر شود وسط

Оҳанги авҷи ишқи зи трдомнони мҷўӣ

آهنگ اوج عشق ز تردامنان مجوی

Парвози ҷира боз наёяд зи табъи бт

پرواز جره باز نیاید ز طبع بط

Ҷомӣ хаҷал мабошгар аз қаҳти қофия

جامی خجل مباش گر از قحط قافیه

Воқеъ шавад ба матлаъу мақтаи туро ғалат

واقع شود به مطلع و مقطع تو را غلط