зи силии ғамат аз дидаи хӯни ҳамеи боРом

ز سیلی غمت از دیده خون همی بارم

Рух аз тпончаҳ бадингуна сурх ме дорам

رخ از طپانچه بدینگونه سرخ می دارم

Гароварӣ паии озори ман ҳазорон ноз

گر آوری پی آزار من هزاران ناز

Ҳазор гӯнаи ниёзи орм ва ниёзорам

هزار گونه نیاز آرم و نیازارم

Чигуна сари нуҳуми андари ҷаҳони зи хок дарат

چگونه سر نهم اندر جهان ز خاک درت

Чу омадаи сет ба кӯии ту сар ба деворам

چو آمده ست به کوی تو سر به دیوارم

Чаҳ ҳоҷатаст марои марҳами табиби ин бас

چه حاجت است مرا مرهم طبیب این بس

Ки чоки синаи зи хок дарат бинборм

که چاک سینه ز خاک درت بینبارم

Агар чаҳ дасти аҷали чоками афканд дар ҷайб

اگر چه دست اجل چاکم افکند در جیب

Гумон мабар ки зкФи доман ту бигзорам

گمان مبر که زکف دامن تو بگذارم

Ғами дурушт фурӯ мехӯрам ба ёди рахт

غم درشت فرو می خورم به یاد رخت

Ба буии тозаи гулии хорбни ҳамеи корам

به بوی تازه گلی خاربن همی کارم

Ба васф рӯй ту ҷомии зи бас ки шеър навишт

به وصف روی تو جامی ز بس که شعر نوشت

Чакад гулобгар авроқ ӯ биФшорм

چکد گلاب گر اوراق او بیفشارم