То кард ҷо ба гӯшами овозаи ҷамолат

تا کرد جا به گوشم آوازه جمالت

Хлўтсроӣ дил шуд ҷўлонгаҳи хаёлат

خلوتسرای دل شد جولانگه خیالت

Дар ҳиҷр ту бамурдам нашунида буии васлат

در هجر تو بمردم نشنیده بوی وصلت

Дар дом ту фитодам нодидаи зулфу холат

در دام تو فتادم نادیده زلف و خالت

Ту шоҳи малики ҳасании ман тнгдли гадоӣ

تو شاه ملک حسنی من تنگدل گدایی

Дар хотирам нагунҷад андешаи висолат

در خاطرم نگنجد اندیشه وصالت

Шарҳи маломати хеш аз ҳиҷри ту чаҳ гӯям

شرح ملامت خویش از هجر تو چه گویم

Тарсам ки табъ нозук гирад азон малолат

ترسم که طبع نازک گیرد ازان ملالت

Бар осмон нтобад моҳӣ ба эҳтиромат

بر آسمان نتابد ماهی به احترامت

Дрбўстон наравед сарвӣ ба эътидолат

دربوستان نروید سروی به اعتدالت

Аз осмон ма уфтад дар саҷда бар заминат

از آسمان مه افتد در سجده بر زمینت

Гар бар замин битобад як гӯша аз ҳилолат

گر بر زمین بتابد یک گوشه از هلالت

Гуфтӣ ки сурх рӯ шуд ҷомии зи назми рангин

گفتی که سرخ رو شد جامی ز نظم رنگین

Оре з гуфта худ дорад басии хиҷолат

آری ز گفته خود دارد بسی خجالت