Рӯй хуши ту матлаъи субҳ сабоҳат аст

روی خوش تو مطلع صبح صباحت است

Хати лаби ту сабзӣ хон малоҳат аст

خط لب تو سبزی خوان ملاحت است

Ҳар гавҳари сухан ки гузаштаи сет бар лабат

هر گوهر سخن که گذشته ست بر لبت

Дарӣ ба лаби фитодаи зи баҳр фасоҳат аст

دری به لب فتاده ز بحر فصاحت است

Дил шуд ҷароҳат аз ту ва ин ашк сурх ҳаст

دل شد جراحت از تو و این اشک سرخ هست

Хунобае ки гашта равон зон ҷароҳат аст

خونابه ای که گشته روان زان جراحت است

Роҳат кафаст пеши араб чун кафам ба каф

راحت کف است پیش عرب چون کفم به کف

Молӣ , кунам хурӯш ки ваа ин чаҳ роҳат аст

مالی، کنم خروش که وه این چه راحت است

Ҷунбидан аз дар ту наёрад ба ҳеҷ боб

جنبیدن از در تو نیارد به هیچ باب

Сӯфӣ ки умри барда ба сар дар саёҳат аст

صوفی که عمر برده به سر در سیاحت است

Афтодаи захми хӯрдаи теғати зи худ халос

افتاده زخم خورده تیغت ز خود خلاص

Чун мнъмӣ ки хуфтаи пай истироҳат аст

چون منعمی که خفته پی استراحت است

Чун соҳат дар ту надидаи сети ҳеҷ ҷой

چون ساحت در تو ندیده ست هیچ جای

Ҷомӣ ки карда рӯй заминро масоҳат аст

جامی که کرده روی زمین را مساحت است