Боз ид омаду меҳр аз даҳан хам бархест

باز عید آمد و مهر از دهن خم برخاست

Дод соқӣ майу мутриб ба тараннум бархест

داد ساقی می و مطرب به ترنم برخاست

Воъиз шаҳр дарандохт ҳадисии зи лабат

واعظ شهر درانداخت حدیثی ز لبت

Гуфт як нуктау фарёди з мардум бархест

گفت یک نکته و فریاد ز مردم برخاست

Рӯй ту пеши назари чеҳра чаҳ молам ба раҳат

روی تو پیش نظر چهره چه مالم به رهت

Чун даромад маи ман об , таяммум бархест

چون درآمد مه من آب، تیمم برخاست

Ҳар ки шаб бар хасу хошок дарат паҳлуи суд

هر که شب بر خس و خاشاک درت پهلو سود

Саҳари осӯдаи тан аз бистар қоқм бархест

سحر آسوده تن از بستر قاقم برخاست

Серума дар чашми Ромади дида ушшоқ кашид

سرمه در چشم رمد دیده عشاق کشید

Тавсанатро чу ғубории зи сар сам бархест

توسنت را چو غباری ز سر سم برخاست

Чашмати он золими мазлӯм каш омад ки азуаст

چشمت آن ظالم مظلوم کش آمد که ازوست

Ҳар куҷо аз чу манӣ бонг тазаллум бархест

هر کجا از چو منی بانگ تظلم برخاست

Марди ҷомӣ ба замин рӯй ва накардӣ раҳмӣ

مرد جامی به زمین روی و نکردی رحمی

Ваа ки аз рӯй замини расм тараҳҳум бархест

وه که از روی زمین رسم ترحم برخاست