То кӣ аз шавқи лабати ташна ҷигар хоҳам зист

تا کی از شوق لبت تشنه جگر خواهم زیست

Бо дили сӯхтау дида тар хоҳам зист

با دل سوخته و دیده تر خواهم زیست

Тоҷи иззат ба серуми хоки мазаллат шуда аст

تاج عزت به سرم خاک مذلت شده است

Чанд давр аз дар ту хок ба сар хоҳам зист

چند دور از در تو خاک به سر خواهم زیست

Гарчи сад бор чу мӯрами сипарии зери қадам

گرچه صد بار چو مورم سپری زیر قدم

Дар раҳи хизмати ту баста камар хоҳам зист

در ره خدمت تو بسته کمر خواهم زیست

Бас ки зад шуълаам имшаби раги ҷон бе ту чу шамъ

بس که زد شعله ام امشب رگ جان بی تو چو شمع

Равшанам нест ки то вақт саҳар хоҳам зист

روشنم نیست که تا وقت سحر خواهم زیست

Ҷони з тан рафту хаёли ту ба ҷояш бинишаст

جان ز تن رفت و خیال تو به جایش بنشست

Ба ту хоҳам пас азин зист агар хоҳам зист

به تو خواهم پس ازین زیست اگر خواهم زیست

Зистан бо ту чу аз даст рақибон натавон

زیستن با تو چو از دست رقیبان نتوان

Баъди азин бе ту ба пайғом ва хабар хоҳам зист

بعد ازین بی تو به پیغام و خبر خواهم زیست

Май рӯй шод ки ҷомӣ ба ғами мо хуши зӣ

می روی شاد که جامی به غم ما خوش زی

Бе ту пайдост ки ман чанд дигар хоҳам зист

بی تو پیداست که من چند دگر خواهم زیست