Ниҳодаи сар ба рахти зулфи анбарин густох

نهاده سر به رخت زلف عنبرین گستاخ

Надидаи кас ба ҷаҳони ҳиндӯеи чунин густох

ندیده کس به جهان هندویی چنین گستاخ

Сари ҳазор азизати фитода бар сари кӯй

سر هزار عزیزت فتاده بر سر کوی

Гуҳ хиром манеҳ пой бар замини густох

گه خرام منه پای بر زمین گستاخ

Бсухт тӯтии ҷонами зи рашки он чу бидид

بسوخت طوطی جانم ز رشک آن چو بدید

Ки мехӯрд магас аз лаълати ангабини густох

که می خورد مگس از لعلت انگبین گستاخ

Ба ҷони худ ки бибахшоӣ бар ҷавонии хеш

به جان خود که ببخشای بر جوانی خویش

Мё ба ғорати перони поки дайни густох

میا به غارت پیران پاک دین گستاخ

Адаби ҷамол дигар бахшадат з ноз мазан

ادب جمال دگر بخشدت ز ناز مزن

Қадам ба фарқи гадоён раҳ нишин густох

قدم به فرق گدایان ره نشین گستاخ

Рақибро з бар худ барон ки аз хирман

رقیب را ز بر خود بران که از خرمن

Бааст давр чу афтод хӯшаи чини густох

به است دور چو افتاد خوشه چین گستاخ

Ба узри пеши сегон ту ҷомӣ ояд рӯз

به عذر پیش سگان تو جامی آید روز

Бар остон ту сояд чу шаби ҷабини густох

بر آستان تو ساید چو شب جبین گستاخ