Дил ки дар боғи з ҳар гули ғам ёраш гирад

دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد

Мурғи нолони сабақ аз нола зораш гирад

مرغ نالان سبق از ناله زارش گیرد

намекунад по ба рикоби он ма ва ман ме меРом

می کند پا به رکاب آن مه و من می میرم

Ки чунин танг чаро зин ба канораш гирад

که چنین تنگ چرا زین به کنارش گیرد

Абрӯаш чун нагарм хати хушаши пеши назар

ابروش چون نگرم خط خوشش پیش نظر

Кам тавон дид маи нав ки ғубораш гирад

کم توان دید مه نو که غبارش گیرد

Ҳалқаи гесуӣ ӯ тавқ бало шуд ҷон ро

حلقه گیسوی او طوق بلا شد جان را

Оҳ агар хати сияҳи гирд изораш гирад

آه اگر خط سیه گرد عذارش گیرد

Муддаӣ гуфт зари холисам аз санги бало

مدعی گفت زر خالصم از سنگ بلا

Маҳаки таҷрибае кӯ ки айёраш гирад

محک تجربه ای کو که عیارش گیرد

Гар ба маҷнӯн гузарад ноқаи Лайлии пас марг

گر به مجنون گذرد ناقه لیلی پس مرگ

Даст берун кунад аз хок ва маҳораш гирад

دست بیرون کند از خاک و مهارش گیرد

Ҳолиё зон лаб мегаван шудаи ҷомӣ маст аст

حالیا زان لب میگون شده جامی مست است

Вои рӯзӣ ки азон бода хумораш гирад

وای روزی که ازان باده خمارش گیرد