Куҷо шуд онкии шаби он ма ба хонаи ман буд

کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

Ниҳодаи гӯши ризо бар фасонаи ман буд

نهاده گوش رضا بر فسانه من بود

зи бас ки бар рух ӯ мезадам таронаи шавқ

ز بس که بر رخ او می زدم ترانه شوق

Самоъи маҷлисён бар таронаи ман буд

سماع مجلسیان بر ترانه من بود

Кабӯтари ҳарами базм ъшртш будам

کبوتر حرم بزم عشرتش بودم

Дарони ҳарам майу нақли обу донаи ман буд

درآن حرم می و نقل آب و دانه من بود

Ҳаме зад оташ ӯ аз дилами забонау шамъ

همی زد آتش او از دلم زبانه و شمع

Забон кашида ба шарҳи забонаи ман буд

زبان کشیده به شرح زبانه من بود

Нишонаи сохт диламро ба пеши ғамзаи хеш

نشانه ساخت دلم را به پیش غمزه خویش

Чаҳ тирҳо ки азу бар нишонаи ман буд

چه تیرها که ازو بر نشانه من بود

Ишоратӣ ки ба асрори ноз буду ниёз

اشارتی که به اسرار ناز بود و نیاز

Ҳамин миёна ӯу миёнаи ман буд

همین میانه او و میانه من بود

Ривоҷ гуфта ҷомӣ ки май гузашти онҷо

رواج گفته جامی که می گذشت آنجا

зи гармии нафаси ошиқонаи ман буд

ز گرمی نفس عاشقانه من بود