Хуши он мақом ки дар ваии дилӣ фурӯд ояд

خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

зи ҳасани манзари он дида Эй биёсоед

ز حسن منظر آن دیده ای بیاساید

Умеди мақдами ёрон буд ки покон ро

امید مقدم یاران بود که پاکان را

Дарин хароба ба гули даст ҳиммат алоед

درین خرابه به گل دست همت الاید

Ба нақшу хат чаҳ таматтуъи зи хонаи ороӣ

به نقش و خط چه تمتع ز خانه آرایی

Чу дӯстӣ ба ҷамоли худаш нёроид

چو دوستی به جمال خودش نیاراید

Кушодаи дор дар хона каз дар баста

گشاده دار در خانه کز در بسته

Буруни зи тирагии хона ҳеҷ накушояд

برون ز تیرگی خانه هیچ نگشاید

Гушои равзанаи дил чу дида то нурӣ

گشای روزنه دل چو دیده تا نوری

Туро зи олами боло ҷамол бинмоед

تو را ز عالم بالا جمال بنماید

Чу нест матлаъи он нури ғайри равзани дил

چو نیست مطلع آن نور غیر روزن دل

Кас аз иморати хишташ ба гул чаҳ андоид

کس از عمارت خشتش به گل چه انداید

Бар остонаи хизмати ниҳодаи ҷомии сар

بر آستانه خدمت نهاده جامی سر

Ки мқблии қадами лутф ранҷа фармоед

که مقبلی قدم لطف رنجه فرماید