Чаҳ суди он тешаи каш бар санги даст кӯҳкан ме зад

چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

Чу бе лаъли лаби ширин ба пой хештан ме зад

چو بی‌لعل لب شیرین به پای خویشتن می‌زد

Сабо ошуфта шуд вақти саҳар зон туррау ориз

صبا آشفته شد وقت سحر زان طره و عارض

Бунафша бар гули серобу сунбул бар саман ме зад

بنفشه بر گل سیراب و سنبل بر سمن می‌زد

Умед мақдамат медошт фарроши чамани рӯзӣ

امید مقدمت می‌داشت فراش چمن روزی

Ки фарши сабза май афканду чатр норван ме зад

که فرش سبزه می‌افکند و چتر نارون می‌زد

Ба ту ғунча ҳаме монаст дар боғ ва ман аз ғайрат

به تو غنچه همی‌مانِست در باغ و من از غیرت

Ҳамеи мардум ки бодаши бӯсаи ҳрдм бар даҳан ме зад

همی مردم که بادش بوسه هردم بر دهن می‌زد

Ба теғати зинда Эй шуд кушта хобаш дид бедорӣ

به تیغت زنده‌ای شد کشته خوابش دید بیداری

Ки бар худ зери хок аз завқи чоки андар кафан ме зад

که بر خود زیر خاک از ذوق چاک اندر کفن می‌زد

Басар меёфт ҳар бедида чун ёқӯб агар ногуҳ

بصر می‌یافت هر بی‌دیده چون یعقوب اگر ناگه

Чу Юсуф бар машомаш аз ту буи перҳан ме зад

چو یوسف بر مشامش از تو بوی پیرهن می‌زد

Дили ҷомии зи фикри он дўлби ганҷ гуҳар ме шуд

دل جامی ز فکر آن دولب گنج گهر می‌شد

Агар қуфл хамӯшӣ бар дар дарҷ сухан ме зад

اگر قفل خموشی بر در دُرج سخن می‌زد