зи офтоб ба рашкам ки зери пой ту уфтад

ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

зи соя низ ки чун зулф дар қафоӣ ту уфтад

ز سایه نیز که چون زلف در قفای تو افتد

Ба ҳар бало расад аз ту ғайр шукр нагӯям

به هر بلا رسد از تو غیر شکر نگویم

Маро атост балое ки аз барои ту уфтад

مرا عطاست بلایی که از برای تو افتد

Ба чатри шоҳи куҷои сари дароварам ки ба фарқам

به چتر شاه کجا سر درآورم که به فرقم

Басаст сояи Лутфӣ ки аз гадоӣ ту уфтад

بس است سایه لطفی که از گدای تو افتد

зи хок сарв бирӯяд зи сарви дил чу санавбар

ز خاک سرو بروید ز سرو دل چو صنوبر

Чу соя дар раҳе аз қади дилрабоӣ ту уфтад

چو سایه در رهی از قد دلربای تو افتد

Агар биҳишт буд хотирам қарор нагирад

اگر بهشت بود خاطرم قرار نگیرد

Ба хонае ки на ҳамсояи сарой ту уфтад

به خانه ای که نه همسایه سرای تو افتد

з сина карда сипари чашми интизор ба роҳам

ز سینه کرده سپر چشم انتظار به راهم

Буд ки бар сипарами новаки ҷафои тўоФтд

بود که بر سپرم ناوک جفای توافتد

Буд зи нахли сухани миваи рези хомаи ҷомӣ

بود ز نخل سخن میوه ریز خامه جامی

Умедвории онро ки он хўроӣ ту уфтад

امیدواری آن را که آن خورای تو افتد