эй карда ниҳони шарми ҷамоли ту парӣ ро

ای کرده نهان شرم جمال تو پری را

Рӯй ту хаҷали сохтаи гулбарги трӣ ро

روی تو خجل ساخته گلبرگ طری را

Бе ту ба чамани рехтам аз дидаи басии хӯн

بی تو به چمن ریختم از دیده بسی خون

Инаст сабаби сурхии беди табарӣ ро

این است سبب سرخی بید طبری را

Олами ҳама дар ҳам шуд азон рӯз ки доданд

عالم همه در هم شد ازان روز که دادند

Машшотагии зулфи ту боди саҳарӣ ро

مشاطگی زلف تو باد سحری را

Ҳргаҳ ки хиромон шудае барзадаи домон

هرگه که خرامان شده ای برزده دامان

Пои омада дар санги зи ту Кебеки дарӣ ро

پا آمده در سنگ ز تو کبک دری را

Аз бас ки зи ту шаҳри пар аз дом бало шуд

از بس که ز تو شهر پر از دام بلا شد

Имкон гузаштан набӯд раҳгузарӣ ро

امکان گذشتن نبود رهگذری را

Ҳурӣ на ки рӯҳи алқудсӣ каз паии рӯпӯш

حوری نه که روح القدسی کز پی روپوش

Карда сет ба рухи пардаи либоси башарӣ ро

کرده ست به رخ پرده لباس بشری را

Икрнгии ҷомӣ чаҳ шиносӣ чу надидӣ

یکرنگی جامی چه شناسی چو ندیدی

Бар чеҳраи коҳяши сиришки ҷгарӣ ро

بر چهره کاهیش سرشک جگری را