Рафтӣу дили зи ҳиҷри ту бо сӯз ва оҳ монад

رفتی و دل ز هجر تو با سوز و آه ماند

Дида дар интизори қудумат ба роҳ монад

دیده در انتظار قدومت به راه ماند

Рафтӣ каллаи ниҳодаи каҷ аз ноз ва дар раҳат

رفتی کله نهاده کج از ناز و در رهت

Брҳри нишони пои сари сад каҷ кулоҳ монад

برهر نشان پا سر صد کج کلاه ماند

Рафтӣ ва бе ҷамоли ту вайронаи маро

رفتی و بی جمال تو ویرانه مرا

Неи рӯзи тоби меҳр ва на шаби нур моҳ монад

نی روز تاب مهر و نه شب نور ماه ماند

Аз меҳру ма чаҳ равшании онро ки бе рахт

از مهر و مه چه روشنی آن را که بی رخت

Дар пеши дидаи пардаи зи бахт сиёҳ монад

در پیش دیده پرده ز بخت سیاه ماند

Қадати ниҳод бар сари тӯбои қадами зи қадар

قدت نهاد بر سر طوبی قدم ز قدر

Сарви баланди пой ба фарқ гиёҳ монад

سرو بلند پای به فرق گیاه ماند

Ҷузи пои бӯси сарви баландат ҳавас надошт

جز پای بوس سرو بلندت هوس نداشت

Ҳртоҷўр ки по ба сари тахт ҷоҳ монад

هرتاجور که پا به سر تخت جاه ماند

Ҷомӣ чаҳ ғам ки монад зкор инчунин казу

جامی چه غم که ماند زکار اینچنین کزو

Сад нақши дилпазири дарин коргоҳ монад

صد نقش دلپذیر درین کارگاه ماند