Маи аштрсўори ман ки шуд Рахши фалаки пасташ

مه اشترسوار من که شد رخش فلک پستش

Хуши он раҳрав ки дар қайди маҳори меҳри дили басташ

خوش آن رهرو که در قید مهار مهر دل بستش

Тани покаш ба покии дасти барад аз чашмаи ҳайвон

تن پاکش به پاکی دست برد از چشمه حیوان

Хизр кӣ ёбад он давлат ки резади об бар дасташ

خضر کی یابد آن دولت که ریزد آب بر دستش

зи шох сидра омад нахл ӯ бартар аҷаб дорам

ز شاخ سدره آمد نخل او برتر عجب دارم

Ки чун осеби санги нокасони нӯшин рутаби хстш

که چون آسیب سنگ ناکسان نوشین رطب خستش

Агар сад нашутур меҳнат расад бас бошад ин марҳам

اگر صد نشتر محنت رسد بس باشد این مرهم

Ки сӯии синаи ришони илтифот хотирӣ ҳасташ

که سوی سینه ریشان التفات خاطری هستش

Ба кӯҳли давлати гетии сияҳ чашмӣ накард оре

به کحل دولت گیتی سیه چشمی نکرد آری

Савод аз серума « мозоғ » дорад наргиси масташ

سواد از سرمه «مازاغ » دارد نرگس مستش

Гузашт аз сӣу чл бар соҳили баҳри талаби умрам

گذشت از سی و چل بر ساحل بحر طلب عمرم

Хуши он кофтад чу ӯ сайдии пас аз панҷоҳ дар шасташ

خوش آن کافتد چو او صیدی پس از پنجاه در شستش

Буд всоФ ӯ ҷомии дилашро барқи ғами бодо

بود وصاف او جامی دلش را برق غم بادا

Агар ҳарфӣ на дар васфи рух ӯ аз забони ҷусташ

اگر حرفی نه در وصف رخ او از زبان جستش