Додӣ зи лутфи хуии маро бо висоли хеш

دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

Вонгаҳ наҳуфтӣ аз назари ман ҷамоли хеш

وانگه نهفتی از نظر من جمال خویش

Шукри худо ки менатавонӣ ки як нафас

شکر خدا که می نتوانی که یک نفس

Пайванди хотирами бабрӣ аз хаёли хеш

پیوند خاطرم ببری از خیال خویش

Беруни хироми масту срондоз ҳар тараф

بیرون خرام مست و سرانداز هر طرف

Сарҳои сарварон бингар поймоли хеш

سرهای سروران بنگر پایمال خویش

Девонаи туами дгаронро ба санги зан

دیوانه توام دگران را به سنگ زن

Дар шӯр кун марои паии дафъи малоли хеш

در شور کن مرا پی دفع ملال خویش

Гар боғбони зи лутф қадат ёфтӣ нишон

گر باغبان ز لطف قدت یافتی نشان

Бар ҷӯйбори дидаи нишондии ниҳоли хеш

بر جویبار دیده نشاندی نهال خویش

Дории дареғи теғи худ аз ошиқон , мабош

داری دریغ تیغ خود از عاشقان، مباش

Бар ташнагони бахил ба оби зулоли хеш

بر تشنگان بخیل به آب زلال خویش

Гуфтӣ ки чист ҳоли ту ҷомии худоӣ ро

گفتی که چیست حال تو جامی خدای را

Биншин дамӣ ки бо ту кунам шарҳи ҳоли хеш

بنشین دمی که با تو کنم شرح حال خویش