эй карда зи ҳоли ман фаромӯш

ای کرده ز حال من فراموش

Чун ҷон ки кунад зи тани фаромӯш

چون جان که کند ز تن فراموش

Гуфтам ки бар ту қисса гӯям

گفتم که بر تو قصه گویم

Кин гӯна макун зи ман фаромӯш

کین گونه مکن ز من فراموش

Дидам рухи ту зи давр ва кардам

دیدم رخ تو ز دور و کردم

Аз қиссаи хештани фаромӯш

از قصه خویشتن فراموش

Бо ҷон кунем замона карда сет

با جان کنیم زمانه کرده ست

Аз меҳнати кӯҳкани фаромӯш

از محنت کوهکن فراموش

Ҳарҷо ки мусофирӣаст карда

هرجا که مسافریست کرده

Дар кӯии тўози ватани фаромӯш

در کوی تواز وطن فراموش

Бо буи ту карда ҷони ёқӯб

با بوی تو کرده جان یعقوب

Аз Юсуфу перҳани фаромӯш

از یوسف و پیرهن فراموش

Карда ба ҳавои тарафи бомат

کرده به هوای طرف بامت

Мурғи чаман аз чамани фаромӯш

مرغ چمن از چمن فراموش

Ҷомӣ суханат шунид ва бар вай

جامی سخنت شنید و بر وی

Шуд қоидаи сухани фаромӯш

شد قاعده سخن فراموش