Он туҳидаст чаҳ хуш гуфт май лаъл ба каф

آن تهیدست چه خوش گفت می لعل به کف

Ки хуши он кас ки ба май ҳосил худ кард талаф

که خوش آن کس که به می حاصل خود کرد تلف

Сарф кун дар раҳ май ҳарчӣ ба дасти рости ту ро

صرف کن در ره می هرچه به دست راست تو را

Ки навой тараб аз даст тиҳӣ дорад даф

که نوای طرب از دست تهی دارد دف

Саф кашиданд ба майхонаи ҳамаи хами шиканон

صف کشیدند به میخانه همه خم شکنان

Сафдарии кӯ ки ба ҳиммат бадаранд ин саф

صفدری کو که به همت بدراند این صف

Захми пайкони туро бар дгарӣ напасандам

زخم پیکان تو را بر دگری نپسندم

Ҳркҷои тири зании синаи ман боди ҳадаф

هرکجا تیر زنی سینه من باد هدف

Шарафи одамӣ аз ишқ буд ҳарки нашуд

شرف آدمی از عشق بود هرکه نشد

Ошиқ ӯро набӯд бар дгарони ҳеҷ шараф

عاشق او را نبود بر دگران هیچ شرف

Ҷомӣ аз шеър макун бас ки диҳад охири кор

جامی از شعر مکن بس که دهد آخر کار

Зодаи табъи ту хосияти фарзанди халаф

زاده طبع تو خاصیت فرزند خلف

Тарбият гарчи дар аввали з садаф ёфт гуҳар

تربیت گرچه در اول ز صدف یافت گهر

Ҷузи туфайли гуҳари ахр ки баради номи садаф

جز طفیل گهر اخر که برد نام صدف