Сбкдстӣ кун эй соқӣ бидиҳ ратли гарони мо ро

سبکدستی کن ای ساقی بده رطل گران ما را

Ба худ дармондаем аз мо замонӣ вораҳон мо ро

به خود درمانده ایم از ما زمانی وارهان ما را

Наме хоҳеми кофтади чашми мо бар мо хушо вақте

نمی خواهیم کافتد چشم ما بر ما خوشا وقتی

Кисозӣ дар ҳиҷоби ғайби хеш аз мо ниҳони мо ро

که سازی در حجاب غیب خویش از ما نهان ما را

Миёни мо ва ту набӯд ҳиҷобии ҷузи вуҷӯди мо

میان ما و تو نبود حجابی جز وجود ما

Биёи икдм камар бигушоӣ ва бурдор аз миёни мо ро

بیا یکدم کمر بگشای و بردار از میان ما را

Ҷамоли худ намо то нест гирдем аз вуҷӯди худ

جمال خود نما تا نیست گردیم از وجود خود

Ки ҳаст ин нестии тухми бақои ҷовдони мо ро

که هست این نیستی تخم بقای جاودان ما را

Чунон аз шавқ ту мастем ва дар ишқи ту мстҳрқ

چنان از شوق تو مستیم و در عشق تو مستحرق

Ки неи пурвои ҷони мондаи сету неи фикри ҷаҳони мо ро

که نی پروای جان مانده ست و نی فکر جهان ما را

Нишони давлати сармад ба номи мо куҷо ояд

نشان دولت سرمد به نام ما کجا آید

Накарда аз нишонҳо поки ишқ бе нишони моро

نکرده از نشانها پاک عشق بی نشان مارا

На дар кунаст манзили ишқро не дар макони ҷомӣ

نه در کون است منزل عشق را نی در مکان جامی

Раҳе бинмо бурун аз арсаи куну макони мо ро

رهی بنما برون از عرصه کون و مکان ما را