Истода ба сар аз оҳи дамодами дӯдам

ایستاده به سر از آه دمادم دودم

Ман ҳамоно шуда аз оҳи алифи ммдўдм

من همانا شده از آه الف ممدودم

Ҳамчуи дӯдами зи худ эй шамъ чаҳ майсозӣ давр

همچو دودم ز خود ای شمع چه می سازی دور

Гарна пешати зи сияҳи кории худ мардӯдам

گرنه پیشت ز سیه کاری خود مردودم

Брмни длшдаҳ ҳар ранҷ ки буд аз ман буд

برمن دلشده هر رنج که بود از من بود

Тарк худ кардам ва аз ранҷ ҷаҳон осудам

ترک خود کردم و از رنج جهان آسودم

Чеҳра судан ба кафи пои ту тарк адаб аст

چهره سودن به کف پای تو ترک ادب است

ӣнқадари бас ки ба хоки кафи пояти судам

اینقدر بس که به خاک کف پایت سودم

Бодаи ъшртм аз хӯни ҷигар соф нашуд

باده عشرتم از خون جگر صاف نشد

Гарчи умрии зи мижаи хӯн ҷигар полудам

گرچه عمری ز مژه خون جگر پالودم

Ман з дид ту чаҳ лофам ки ту поки оина Эй

من ز دید تو چه لافم که تو پاک آینه ای

Ҳарчӣ дар чашм ман омад ки туе ман будам

هرچه در چشم من آمد که تویی من بودم

Чанд гӯйӣ ки макун саҷдаи хубони ҷомӣ

چند گویی که مکن سجده خوبان جامی

Пеш ҳар кас ки барам саҷдаи туе масҷудам

پیش هر کس که برم سجده تویی مسجودم