Меҳри рухсор ту дорам ки ҷафои ту кашам

مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم

Лутфи болои ту байнам ки балои ту кашам

لطف بالای تو بینم که بلای تو کشم

Бар замини пои ту ҳайфаст амони даҳ ки нахуст

بر زمین پای تو حیف است امان ده که نخست

Пардаи дидау дил дар таҳи пои ту кашам

پرده دیده و دل در ته پای تو کشم

Танам аз заъф чу мӯе шуд ва хоҳам ба ғалат

تنم از ضعف چو مویی شد و خواهم به غلط

Ҳар дамаш дар шикани зулфи дўтои ту кашам

هر دمش در شکن زلف دوتای تو کشم

То наёбад ба ту каси роҳ агар битавонам

تا نیابد به تو کس راه اگر بتوانم

Сӯрӣ аз кӯҳи балои гирди сарои ту кашам

سوری از کوه بلا گرد سرای تو کشم

Ҳалқаи дами сгонт ба ман арзонии бод

حلقه دم سگانت به من ارزانی باد

То ки дар гардани ҷони тавқи вафои ту кашам

تا که در گردن جان طوق وفای تو کشم

Чун наҳй рӯ ба ҷудои зи қафои зулфи кашон

چون نهی رو به جدایی ز قفا زلف کشان

Ман ба ҳар гоми сад афғони зи қафои ту кашам

من به هر گام صد افغان ز قفای تو کشم

Гуфтае чанд кашии ранҷу ғами ман ҷомӣ

گفته ای چند کشی رنج و غم من جامی

Ҳеҷ ғам нест зи ранҷӣ ки барои ту кашам

هیچ غم نیست ز رنجی که برای تو کشم