зи ҷӯши бода чу грддтронаҳи гӯи лаби хам

ز جوش باده چو گرددترانه گو لب خم

Дарон тарона кунам сӯфӣонаи худро гум

درآن ترانه کنم صوفیانه خود را گم

Чу он таронаам аз хештан тиҳӣ созад

چو آن ترانه ام از خویشتن تهی سازد

Аҷаби мадор чу паймонагар ҷҳм дар хам

عجب مدار چو پیمانه گر جهم در خم

Ту ганҷи ҳасанӣу гирди ту аждаҳои фалак

تو گنج حسنی و گرد تو اژدهای فلک

Ба қасди поси ту зоғёри срнҳодаҳ ба дам

به قصد پاس تو زاغیار سرنهاده به دم

Ба роҳи Рахши ту сари пари хумори афтода

به راه رخش تو سر پر خمار افتاده

Буд хумори марои бишиканад ба косаи сам

بود خمار مرا بشکند به کاسه سم

Агар фурӯғ ҷамолат расад ба субҳи нахуст

اگر فروغ جمالت رسد به صبح نخست

Фароғатӣ буд офоқро зи субҳи дувум

فراغتی بود آفاق را ز صبح دوم

Туе ба лутфи парии бал казон лтиФтрӣ

تویی به لطف پری بل کزان لطیفتری

Ки дод ҷилваи худоят ба сӯрати мардум

که داد جلوه خدایت به صورت مردم

Ба ршҳи хомаи ҷомии нзргшои коинҷост

به رشح خامه جامی نظرگشا کاینجاست

Ки сар ҳаме занад аз ним қатраи сад қулзум

که سر همی زند از نیم قطره صد قلزم