Зхти сабзи хатони сабза чун кунад шодам

زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم

Диҳад шукуфаи зи мӯии сифеди худ ёдам

دهد شکوفه ز موی سفید خود یادم

Шамеми сунбулу буии гулами зи бод чаҳ суд

شمیم سنبل و بوی گلم ز باد چه سود

Чунин ки умр гиронмоя рафт барбодам

چنین که عمر گرانمایه رفت بربادم

Чу шохи мива ки оради шукуфаи пеш аз барг

چو شاخ میوه که آرد شکوفه پیش از برگ

Надидаи барги ҷавонӣ ба перии афтодам

ندیده برگ جوانی به پیری افتادم

зи гиряи пой ба гул мондаам чу сарв ва ҳануз

ز گریه پای به گل مانده ام چو سرو و هنوز

зи майли қомати глчҳргон на озодам

ز میل قامت گلچهرگان نه آزادم

Бғири пушт хамида намонад бар ман ҳеҷ

بغیر پشت خمیده نماند بر من هیچ

Паии сҷўдбтони бас ки пушт хам додам

پی سجودبتان بس که پشت خم دادم

Агар на ҳамчуи алифи ростам чаҳ тадбир аст

اگر نه همچو الف راستم چه تدبیر است

Ба лавҳ ҳастӣ азинсони нигошти устодам

به لوح هستی ازینسان نگاشت استادم

Дил аз батон призод чун кунам ҷомӣ

دل از بتان پریزاد چون کنم جامی

Чу ман зи модари фитрати бад-ӣни сифати зодам

چو من ز مادر فطرت بدین صفت زادم