Соқиои хез ки чун дос зар омад маи нав

ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

Ид азон мазраъи парҳез ва вараъ кард дарав

عید ازان مزرع پرهیز و ورع کرد درو

Рӯзаи дорони ҳама дар орзӯӣ моҳ наванд

روزه داران همه در آرزوی ماه نوند

эй хуши он кас ки ба меҳр куҳан туаст гарав

ای خوش آن کس که به مهر کهن توست گرو

Умрҳо дар паии васли ту ба сари пўиидим

عمرها در پی وصل تو به سر پوییدیم

Умр бигузашт ва ба ҷое нарасед ин так ва ду

عمر بگذشت و به جایی نرسید این تک و دو

Хотири ошиқи содиқи зи ғаразҳо пок аст

خاطر عاشق صادق ز غرضها پاک است

Дар ҳақ ӯ сухани аҳли ғаразро машну

در حق او سخن اهل غرض را مشنو

Омадӣ баъди шабӣ каз пас солӣ биравам

آمدی بعد شبی کز پس سالی بروم

Ба худо бар ту ки дайри омадае зуди Марв

به خدا بر تو که دیر آمده ای زود مرو

Пуртӯй гар фитад аз моҳи рахт дар шаби тор

پرتوی گر فتد از ماه رخت در شب تار

Ҳама офоқ шавад равшан азон як партав

همه آفاق شود روشن ازان یک پرتو

Мард расво шавад аз ишқ батон ме гӯйанд

مرد رسوا شود از عشق بتان می گویند

Ҷомӣу ишқ батон ҳарчӣ шавад гӯ май шӯ

جامی و عشق بتان هرچه شود گو می شو