Ман ки аз сӯзи дили ғмздаҳи гаштами ҳамаи оҳ

من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه

Байн чу оҳам ба сар аз дӯди дили ин чатри сиёҳ

بین چو آهم به سر از دود دل این چتر سیاه

Гиря гӯйанд гуноҳаст зи шавқи рухи хуб

گریه گویند گناه است ز شوق رخ خوب

Чанд давр аз ту буд дидаи ман ғарқи гуноҳ

چند دور از تو بود دیده من غرق گناه

Хотир аз машғалаи хастаи дилони ранҷаи мадор

خاطر از مشغله خسته دلان رنجه مدار

Подшоро набӯд чораи зи ғавғои сипоҳ

پادشا را نبود چاره ز غوغای سپاه

Кардаам ҷой ба сари хоки кафи пои ту ро

کرده ام جای به سر خاک کف پای تو را

Ҷой он дорад агар саркашам аз афсари ҷоҳ

جای آن دارد اگر سرکشم از افسر جاه

Сарвро зеб қабо кунӣу баси фитна ки хост

سرو را زیب قبا کنی و بس فتنه که خاست

Вой агар бар сари он бршкнии тарафи кулоҳ

وای اگر بر سر آن برشکنی طرف کلاه

Дили моро кунӣ аз лутфи ду рухи бастаи хеш

دل ما را کنی از لطف دو رخ بسته خویش

Кас надорад дили дарвеши бад-ӣни лутфи нигоҳ

کس ندارد دل درویش بدین لطف نگاه

Нест каси муҳаррами рози даҳанаш бар зқнш

نیست کس محرم راز دهنش بر ذقنش

Лаби бунаи ҷомӣ ва ин рози Фрўгўӣ ба чоҳ

لب بنه جامی و این راز فروگوی به چاه