зи чашмами рехти чандон оби комади хӯни зи дунбола

ز چشمم ریخت چندان آب کامد خون ز دنباله

Кунун уфтад ба ҷони хӯни дилами прколаҳи прколаҳ

کنون افتد به جان خون دلم پرکاله پرکاله

Чаҳ хезад бе ту аз гашти чаман чун соқии даврам

چه خیزد بی تو از گشت چمن چون ساقی دورم

Диҳад дар базми гули хӯни ҷигар аз соғари лола

دهد در بزم گل خون جگر از ساغر لاله

Ба ҳар боғӣ ки сӯзам бе ту аз жола чаҳ боки онҷо

به هر باغی که سوزم بی تو از ژاله چه باک آنجا

Ки чун борони гудозади зоаҳи гармам дар ҳавои жола

که چون باران گدازد زآه گرمم در هوا ژاله

Чу ҷони ҷо дар дилами дории ҳам онҷо гӯш кун ҷоно

چو جان جا در دلم داری هم آنجا گوش کن جانا

Ки ман аз заъф натавонам ки аз дил баркашам нола

که من از ضعف نتوانم که از دل برکشم ناله

Лабатро насими ҷонӣ вом додам то пас аз мурдан

لبت را نسیم جانی وام دادم تا پس از مردن

Биёи ҷоно ки аз ҳиҷрон расед он вомро ҳола

بیا جانا که از هجران رسید آن وام را حاله

Ҳўолт кун ба ман чун дар мизоҷати гармии орад май

حوالت کن به من چون در مزاجت گرمی آرد می

Ки доғи таб ба ҷонам ба ки бар лабаоти тбхолаҳ

که داغ تب به جانم به که بر لبهات تبخاله

Ба хубон рӯй кун ҷомӣ ки дарси ишқ ба донад

به خوبان روی کن جامی که درس عشق به داند

Ҷавони чордаҳи солаи зи пери чорсди сола

جوان چارده ساله ز پیر چارصد ساله