Маро ҳар лаҳзаи захмӣ бар дил аз пайкон ӯ бодо

مرا هر لحظه زخمی بر دل از پیکان او بادا

Агар ҷонам равад гӯи рӯи бақои ҷон ӯ бодо

اگر جانم رود گو رو بقای جان او بادا

Агар фармон диҳад хаташ ба хўнризи вафодорон

اگر فرمان دهد خطش به خونریز وفاداران

Чу хомаи ҷумларо србри хати фармон ӯ бодо

چو خامه جمله را سربر خط فرمان او بادا

Чу шаб бар остонаши сари нуҳуми завқи ғуломӣ ро

چو شب بر آستانش سر نهم ذوق غلامی را

Ба гардани тавқам аз дами саги дарбон ӯ бодо

به گردن طوقم از دم سگ دربان او بادا

Ба домонаш нишоед кард кор хӯн фишон чашмам

به دامانش نشاید کرد کار خون فشان چشمم

Ба ҷоруби мижаи фаррошии майдон ӯ бодо

به جاروب مژه فراشی میدان او بادا

Чу аз боди хазони боғу баҳор аз ҳам Фрўризд

چو از باد خزان باغ و بهار از هم فروریزد

Баҳори боғи умрами ғунчаи хандон ӯ бодо

بهار باغ عمرم غنچه خندان او بادا

Ҳаме рафт аз латофат хуй фишон вондри дуои халқӣ

همی رفت از لطافت خوی فشان واندر دعا خلقی

Ки кишти ноумедони хуррам аз борон ӯ бодо

که کشت ناامیدان خرم از باران او بادا

Биҷузи васф ҷамолаш нагзарад бар хотири ҷомӣ

بجز وصف جمالش نگذرد بر خاطر جامی

Тамошогоҳи ҷони ошиқони девон ӯ бодо

تماشاگاه جان عاشقان دیوان او بادا