Гӯйӣ ки манам ёри ту эй ҷон ва набошӣ

گویی که منم یار تو ای جان و نباشی

Вази ёрии ағёри пушаймон ва набошӣ

وز یاری اغیار پشیمان و نباشی

Бечораи ман он дам ки зи гули буи ту ояд

بیچاره من آن دم که ز گل بوی تو آید

Бар буи ту оем ба гулистон ва набошӣ

بر بوی تو آیم به گلستان و نباشی

намемеРом азин ғам ки чу байнами маӣ аз давр

می میرم ازین غم که چو بینم مهی از دور

Дар хотирам уфтад ки туе он ва набошӣ

در خاطرم افتد که تویی آن و نباشی

Оем сӯии майдони ту каз сар фиканам гӯй

آیم سوی میدان تو کز سر فکنم گوی

Оҳ ар барисам бар сари майдон ва набошӣ

آه ار برسم بر سر میدان و نباشی

Дрхўоб шавам пеши ту гирён ва бисӯзам

درخواب شوم پیش تو گریان و بسوزم

Чун боз кунам дидаи гирён ва набошӣ

چون باز کنم دیده گریان و نباشی

Вайрон кунем хонаи обод ки бошам

ویران کنیم خانه آباد که باشم

Ободии ин хонаи вайрон ва набошӣ

آبادی این خانه ویران و نباشی

Ҷомии з батонгар лақаб кофарӣ омад

جامی ز بتان گر لقب کافری آمد

Ба зонка шуморанд мусулмон ва набошӣ

به زانکه شمارند مسلمان و نباشی