Абр тнк занад ба замини нарми нарми об

ابر تنک زند به زمین نرم نرم آب

Неи гирду не гуласт на соя на офтоб

نی گرد و نی گل است نه سایه نه آفتاب

Дар кӯҳи ҷоми лолаи пар аз шабнами саҳар

در کوه جام لاله پر از شبنم سحر

Дар дашти фарши сабзатар аз ршҳаҳи саҳоб

در دشت فرش سبزه تر از رشحه سحاب

Вақтаст агар пиёда ба саҳро бурун рӯем

وقت است اگر پیاده به صحرا برون رویم

Даст аз Аннани надидаи ъно , пой аз рикоб

دست از عنان ندیده عنا، پای از رکاب

Ҳамраҳ барем рағми сафеҳони шаҳр ро

همره بریم رغم سفیهان شهر را

зи асбоби айш ҳар чаҳ шуморади хиради савоб

ز اسباب عیش هر چه شمارد خرد صواب

Бо чанд ёри поки замири латифи табъ

با چند یار پاک ضمیر لطیف طبع

Софии дили латифаи шинос дақиқа ёб

صافی دل لطیفه شناس دقیقه یاب

Омизгортр ба ҳам аз шер бо шукр

آمیزگارتر به هم از شیر با شکر

Пайванди ҷӯйтар ба ҳам аз нақл бо шароб

پیوند جویتر به هم از نقل با شراب

Неи талхи ронда бар лаби ширинашони мазоҳ

نی تلخ رانده بر لب شیرینشان مزاح

Не чин фиканда дар хами абрӯишони итоб

نی چین فکنده در خم ابرویشان عتاب

Вари дилбарии латифи намояди зи ғайб рӯй

ور دلبری لطیف نماید ز غیب روی

Чун моҳ бениқоб ва чу хуршед бе ҳиҷоб

چون ماه بی نقاب و چو خورشید بی حجاب

Гоҳе ба он ғамзаи хўнриз дар ҷадал

گاهی به آن غمزه خونریز در جدل

Гоҳе ба ин лаъли шкрбор дар хитоб

گاهی به این لعل شکربار در خطاب

Он худ ътиаҳи ист ки дар фаслҳо сухан

آن خود عطیه ایست که در فصلها سخن

Натавон адои шукри вусӯлаш ба ҳеҷ боб

نتوان ادای شکر وصولش به هیچ باب

Ҷомӣ даҳон бабанд ки сард ояд ин нафас

جامی دهان ببند که سرد آید این نفس

Акнӯн ки субҳ шеб дамид аз шаби шабоб

اکنون که صبح شیب دمید از شب شباب

Инҳо ҳамаи сароб ва ту бисёр ташна Эй

اینها همه سراب و تو بسیار تشنه ای

Бигузар ки тишнагӣ ту нанишонд ин сароб

بگذر که تشنگی تو ننشاند این سراب

Худро фикан ба қаъри муҳӣтӣ ки мавҷи он

خود را فکن به قعر محیطی که موج آن

Баҳри ду кунро наниҳад қадари як ҳубоб

بحر دو کون را ننهد قدر یک حباب