Фии эмин алзмон ?утии аҳсани алкитоб

فی ایمن الزمان اتی احسن الکتاب

Аънии мисоли ъотФти шоҳи комёб

اعنی مثال عاطفت شاه کامیاب

Ёқӯби бен ҳасан ки ба умед базм ӯст

یعقوب بن حسن که به امید بزم اوست

Гардони мудоми соғари заррини офтоб

گردان مدام ساغر زرین آفتاب

Бо тавқи тоъаташи сргрднкшон хуш аст

با طوق طاعتش سرگردنکشان خوش است

Лозоли тавқи тоъатаи молики алрқоб

لازال طوق طاعته مالک الرقاب

Мадҳаши ҳамин басаст ки шасти оби теғ ӯ

مدحش همین بس است که شست آب تیغ او

Аз сафҳаи замонаи рақамҳои носавоб

از صفحه زمانه رقمهای ناصواب

Бастами лаб аз дуоаш чу дидам рафиқ ӯ

بستم لب از دعاش چو دیدم رفیق او

Аз пешгоҳи ғайби дуоҳои мустаҷоб

از پیشگاه غیب دعاهای مستجاب

Соқии биё ва дар қадаҳи афкани шароби лаъл

ساقی بیا و در قدح افکن شراب لعل

Зеро ки кору бор ҷаҳон нест ҷузи сароб

زیرا که کار و بار جهان نیست جز سراب

Сероб азон сароб наомад касе бурун

سیراب ازان سراب نیامد کسی برون

Хуши он ки чун ҳубоб фурӯ рафт дар шароб

خوش آن که چون حباب فرو رفت در شراب

Гар нест шоҳидӣ ки ба рӯйиши кашем май

گر نیست شاهدی که به رویش کشیم می

Аз рӯй шоҳидони сухани дркшми ниқоб

از روی شاهدان سخن درکشم نقاب

Хоссаи зи шоҳдсхнии каши дабири шоҳ

خاصه ز شاهدسخنی کش دبیر شاه

Бар рухи ниҳоди ҷаъди мусалсали зи машки ноб

بر رخ نهاد جعد مسلسل ز مشک ناب

Ҷомӣ ки ёфт гулшани умраш ба аҳди шеб

جامی که یافت گلشن عمرش به عهد شیب

Аз буии васли тозаи гулии равнақи шабоб

از بوی وصل تازه گلی رونق شباب

Лутфӣ буд ки соқии глрх ба як ду ҷом

لطفی بود که ساقی گلرخ به یک دو جام

Мӯии сифедаш аз мегулгун кунад хизоб

موی سفیدش از می گلگون کند خضاب