Пеш азон дам ки қалам нақш кунад ҳарфи нахуст

پیش ازان دم که قلم نقش کند حرف نخست

Дошт Тифли дили ман лавҳи вафои ту дуруст

داشت طفل دل من لوح وفای تو درست

Кор бар хастаи дилони ҳамчуи қабои танги мгир

کار بر خسته دلان همچو قبا تنگ مگیر

Гарчи бар қомати ту халъати ҳасани омадаи чуст

گرچه بر قامت تو خلعت حسن آمده چست

Ашки худро зи назари ғарқа ба хӯн май ронам

اشک خود را ز نظر غرقه به خون می رانم

Ки чаро чашми ман аз хоки кафи пои ту шаст

که چرا چشم من از خاک کف پای تو شست

Чанд гӯйӣ ки чу васлам нашавад ёфт мҷўӣ

چند گویی که چو وصلم نشود یافت مجوی

То марои тоб ва тавон ҳаст туро хоҳам ҷуст

تا مرا تاب و توان هست تو را خواهم جست

Нест дар бодияи ишқи назари Лайлӣ ро

نیست در بادیه عشق نظر لیلی را

Ҷуз бар он лола ки бо доғи дил маҷнӯн раст

جز بر آن لاله که با داغ دل مجنون رست

Гар кашам бе ту зи бадбахтии худ сад сахтӣ

گر کشم بی تو ز بدبختی خود صد سختی

Ҳоши ллаҳ ки шавад робитаи ишқи ту суст

حاش لله که شود رابطه عشق تو سست

Гуфтае беталаб аз ман матлаби ҷомии ком

گفته ای بی طلب از من مطلب جامی کام

Оҳ ва сад оҳ ки матлӯбу талаби ҳарду з туаст

آه و صد آه که مطلوب و طلب هردو ز توست