Ҷонам аз ишқи ту дар вартаи бими афтодаи сет

جانم از عشق تو در ورطه بیم افتاده ست

Дилам аз теғи фироқ ту дунем афтодаи сет

دلم از تیغ فراق تو دونیم افتاده ست

Ҷайби гули нофа чин шуд ба гулистони гӯйӣ

جیب گل نافه چین شد به گلستان گویی

Домани зулфи ту дар дасти насими афтодаи сет

دامن زلف تو در دست نسیم افتاده ست

Ҳосили хеши биҷузи ранҷи сафар ҳеҷ надид

حاصل خویش بجز رنج سفر هیچ ندید

Ҳар мусофир ки бар ин дар на муқӣми афтодаи сет

هر مسافر که بر این در نه مقیم افتاده ست

Шоҳиди малик чаҳ бинӣ ки кунад зевари гӯш

شاهد ملک چه بینی که کند زیور گوش

Зон дар ашк ки аз чашми ятеми афтодаи сет

زان در اشک که از چشم یتیم افتاده ست

Ваҷҳи худ дар раҳ май на ки набошад ғами дузд

وجه خود در ره می نه که نباشد غم دزد

Ҳар киро кӣсаи тиҳӣ аз зару сими афтодаи сет

هر که را کیسه تهی از زر و سیم افتاده ست

намехӯрд сӯфии пурхори паии ҳазми таом

می خورد صوفی پرخوار پی هضم طعام

Бо ҳама ҷаҳл бибинаш чаҳ ҳакими афтодаи сет

با همه جهل ببینش چه حکیم افتاده ست

Накушуд ҷуз ба майу соқии матбӯъу самоъ

نکشد جز به می و ساقی مطبوع و سماع

Табъи ҷомӣ ки зи офоти салими афтодаи сет

طبع جامی که ز آفات سلیم افتاده ست