Соқии мо ки дай ба каф ме дошт

ساقی ما که دی به کف می داشت

Ҷом май мастӣ аз лаб вай дошт

جام می مستی از لب وی داشت

Ҳастӣ мо ба бод мастӣ рафт

هستی ما به باد مستی رفت

Бас ки май зон ду лаб паёпай дошт

بس که می زان دو لب پیاپی داشت

Гул надорад зи шабнами саҳарӣ

گل ندارد ز شبنم سحری

Он латофат ки рӯйиш аз хуй дошт

آن لطافت که رویش از خوی داشت

Аз муаззин нашуд дилии зинда

از مؤذن نشد دلی زنده

Ҳамаи шаб гарчи бонг ё ҳӣ дошт

همه شب گرچه بانگ یا حی داشت

Монад шайх аз ҷавоби бонги намоз

ماند شیخ از جواب بانگ نماز

Субҳдами бас ки гӯш дар не дошт

صبحدم بس که گوش در نی داشت

Кӣ ба мақсад расад чу зоҳид ро

کی به مقصد رسد چو زاهد را

Лошае саъии ҳукм лошӣ дошт

لاشه ای سعی حکم لاشی داشت

Сӯхти ҷомии зи доғи ишқ ва нагуфт

سوخت جامی ز داغ عشق و نگفت

Каз кӣ он доғ буд ва то кӣ дошт

کز کی آن داغ بود و تا کی داشت