Ҷонами зи ғамат ба лаби расидаи сет

جانم ز غمت به لب رسیده ست

Рӯзами зи хатат ба шаби расидаи сет

روزم ز خطت به شب رسیده ست

Дил хаста макун ба захми хорам

دل خسته مکن به زخم خارم

Чун нахли туро рутаби расидаи сет

چون نخل تو را رطب رسیده ست

Роҳӣаст маро ба ганҷи матлӯб

راهیست مرا به گنج مطلوب

Ҳар ранҷ ки аз талаби расидаи сет

هر رنج که از طلب رسیده ست

Гӯйанд адаби мадаи адибам

گویند ادب مده ادیبم

Каз ишқи марои адаби расидаи сет

کز عشق مرا ادب رسیده ست

Дар бесабаб аз сабаб кунам рӯй

در بی سبب از سبب کنم روی

Чун меҳнатам аз сабаби расидаи сет

چون محنتم از سبب رسیده ست

Ҷомӣ ба аҷам нисор карда сет

جامی به عجم نثار کرده ست

Ҳар нақди каш аз араби расидаи сет

هر نقد کش از عرب رسیده ست

Дар чанги ғамат ба гӯши ҷонам

در چنگ غمت به گوش جانم

Сад замзамаи тараби расидаи сет

صد زمزمه طرب رسیده ست