Сухани пардоз , кин дар дарии сифт
سخن پرداز، کین در دری سفت
зи ширину зи хусрави ин чунин гуфт
ز شیرین و ز خسرو این چنین گفت
Ки хусрав аз падар чун рӯй бартофт
که خسرو از پدر چون روی برتافت
Дар он раҳи суҳбат шопӯр дарёфт
در آن ره صحبت شاپور دریافت
Сӯии армн равона кард ӯ ро
سوی ارمن روانه کرد او را
Ки ҷуст ва ҷӯ кунад он моҳрӯ ро
که جست و جو کند آن ماهرو را
Равон шуд дар пайаш чун бод дар ҳол
روان شد در پی اش چون باد در حال
Ки натавонист дар он кори эҳмол
که نتوانست در آن کار اهمال
Ки ногуҳи як саҳар танҳо зи лашкар
که ناگه یک سحر تنها ز لشکر
Ба як сӯ шуд ҳавои ёр дар сар
به یک سو شد هوای یار در سر
Қазоро гашти пайдои марғзорӣ
قضا را گشت پیدا مرغزاری
Заминӣ дар никуӣ чун нигорӣ
زمینی در نکویی چون نگاری
Дар онҷои чашмае чун чашмаи хур
در آنجا چشمه ای چون چشمه خور
Чаҳ бошад хур казу сад бори беҳтар
چه باشد خور کزو صد بار بهتر
Бар он сарчашма асбӣ дид баста
بر آن سرچشمه اسبی دید بسته
Миёни чашмаи ҳам сарвӣ нишаста
میان چشمه هم سروی نشسته
Таниш монанди симу чашмаи симоб
تنش مانند سیم و چشمه سیماب
Зондомши фитодаи ларза бар об
زاندامش فتاده لرزه بر آب
Парӣ мислаши надидаи қоф то қоф
پری مثلش ندیده قاف تا قاف
Прндии нилгун бар баста то ноф
پرندی نیلگون بر بسته تا ناف
Чу хусрав дид он шабдиз бо моҳ
چو خسرو دید آن شبدیز با ماه
Баромад аз дил гум гаштааш оҳ
برآمد از دل گم گشته اش آه
Бигуфто онкӣ васфаш ме шунидам
بگفتا آنکه وصفش می شنیدم
Намардум то ба чашм хеш дидам
نمردم تا به چشم خویش دیدم
Замонии гӯша Эй бигирифт ва бинишаст
زمانی گوشه ای بگرفت و بنشست
Ки ҷои моҳиаш ма буд дар шаст
که جای ماهی اش مه بود در شست
Чу як дам кард он маро назора
چو یک دم کرد آن مه را نظاره
Бидид он моҳ ӯро аз канора
بدید آن ماه او را از کناره
Хаҷал гардиду барад аз кори худ зишт
خجل گردید و برد از کار خود زشت
з ҳар сӯи мӯӣ бар аъзои фурӯи ҳашт
ز هر سو موی بر اعضا فرو هشت
Чу шуд мўҳош бар аъзои парешон
چو شد موهاش بر اعضا پریشان
Ту гуфтӣ моҳ шуд дар абри пинҳон
تو گفتی ماه شد در ابر پنهان
Ба худ гуфт ин кадомин ма чунин аст
به خود گفت این کدامین مه چنین است
Аҷабгар онкӣ май ҷустам на ин аст
عجب گر آنکه می جستم نه این است
Ва зон сӯй дигар он сарви озод
و زان سوی دگر آن سرو آزاد
Дилаш дар бар , равон дар ларза афтод
دلش در بر، روان در لرزه افتاد
Чаро кони сӯрати зебо ки шопӯр
چرا کان صورت زیبا که شاپور
Ба ман бинмуд дидам инак аз давр
به من بنمود دیدم اینک از دور
Дигар гуфт ин кӣ ӯ бошад , хаёл аст
دگر گفت این کی او باشد، خیال است
Висол ӯ бад-ӣни зӯдӣ маҳол аст
وصال او بدین زودی محال است
з об омад буруну оҳанги раҳи сохт
ز آب آمد برون و آهنگ ره ساخت
Чаҳ донист ӯ ки ёраш буд ва нашнохт
چه دانست او که یارش بود و نشناخت
Чу ширини ин чунин зонҷо бурун шуд
چو شیرین این چنین زانجا برون شد
Шинави аҳволи хусрав то ки чун шуд
شنو احوال خسرو تا که چون شد
Чу берун рафт ширин аз миёна
چو بیرون رفت شیرین از میانه
Дил хусрав шуд аз тираши нишона
دل خسرو شد از تیرش نشانه
Ба ҷусту ҷӯй ӯ ҳар гӯша гардид
به جست و جوی او هر گوشه گردید
На аз ӯ ва на аз гардиш асар дид
نه از او و نه از گردش اثر دید
Пас онгаҳ дар талаби бечораи хусрав
پس آنگه در طلب بیچاره خسرو
Ба ҷусту ҷӯии он ма дар так ва ду
به جست و جوی آن مه در تک و دو
зи гесуяши ҳамаи шаб оҳ ме кард
ز گیسویش همه شب آه می کرد
Ҳадис рӯй ӯ бо моҳ ме кард
حدیث روی او با ماه می کرد
Назар мекард ҳар дами сӯии парвин
نظر می کرد هر دم سوی پروین
Ситора май шимурд аз ашки рангин
ستاره می شمرد از اشک رنگین
зи мижгон , лаълу марворид май сифт
ز مژگان، لعل و مروارید می سفت
Ба роҳ ёр меифшоанд ва ме гуфт
به راه یار می افشاند و می گفت
Бибин давлат ки чун бар мо дар ин дашт
ببین دولت که چون بر ما در این دشت
Чу барқӣ омад ва чун моҳ бигузашт
چو برقی آمد و چون ماه بگذشت
Буд умри одамиро чун маи бадар
بود عمر آدمی را چون مه بدر
Бар он умри ин бадан ҳамчун шаби қадар
بر آن عمر این بدن همچون شب قدر
Дар ин раҳи бас ксокў ме тавонист
در این ره بس کساکو می توانست
Ки қадараш донад ва қадараш надонист
که قدرش داند و قدرش ندانست
Машав ғофил ки пеши чашми муҳаррам
مشو غافل که پیش چشم محرم
Саросар умр набӯд ғайри як дам
سراسر عمر نبود غیر یک دم
Касе кӯи пояи олами шиносад
کسی کو پایه عالم شناسد
Азалро бо абади як дами шиносад
ازل را با ابد یک دم شناسد
Кунун кати мурғ дар дом аст дарёб
کنون کت مرغ در دام است دریاب
Ки шояд брпрд чун гирадат хоб
که شاید برپرد چون گیردت خواب
Чу инҳо гуфт бо худ як замонӣ
چو اینها گفت با خود یک زمانی
Ва зон дилбари надодаши каси нишоне
و زان دلبر ندادش کس نشانی
Дар он саҳро аз он гул ёд ме кард
در آن صحرا از آن گل یاد می کرد
Чу булбули наъра ва фарёд ме кард
چو بلبل نعره و فریاد می کرد
Гуҳӣ мегуфт оҳ эй сарви озод
گهی می گفت آه ای سرو آزاد
Гулӣ будӣу брбўдти зи ман бод
گلی بودی و بربودت ز من باد
Ба дастам омадӣ дар ғояти ноз
به دستم آمدی در غایت ناز
Надонистам зи дастам чун шудӣ боз
ندانستم ز دستم چون شدی باز
Саодат омадам нашнохтам пеш
سعادت آمدم نشناختم پیش
Гувоҳӣ май даҳум бар кӯрии хеш
گواهی می دهم بر کوری خویش
Ҳадис ман бидон монад ки айём
حدیث من بدان ماند که ایام
Ба сар кард ва надид аз умри ҷузи ном
به سر کرد و ندید از عمر جز نام
Азин пӯшиш чаро ман ъўри гаштам
ازین پوشش چرا من عور گشتم
Ба чашмам хок шуд зон кӯри гаштам
به چشمم خاک شد زان کور گشتم
Шавам собир бисозам бо чунин дард
شوم صابر بسازم با چنین درد
Нкўбм беш аз ин ман оҳани сард
نکوبم بیش از این من آهن سرد
Азин оташ бисозам ман ба дӯдӣ
ازین آتش بسازم من به دودی
Пушаймонӣ надорад ҳеҷ судӣ
پشیمانی ندارد هیچ سودی
зи баси зорӣ аз он чашмони пари дард
ز بس زاری از آن چشمان پر درد
Ба гирди чашма ҳар сӯи чашма Эй кард
به گرد چشمه هر سو چشمه ای کرد
Шуд аз ашкаш ба ёд рӯй ширин
شد از اشکش به یاد روی شیرین
Ҳамаи саҳрои пар аз гулҳои рангин
همه صحرا پر از گلهای رنگین
Ҳар он манзил каз оби чашм май шаст
هر آن منزل کز آب چشم می شست
Дар он раҳи наргис ва бодом ме раст
در آن ره نرگس و بادام می رست
зи акси оризаши ҳангоми рафтор
ز عکس عارضش هنگام رفتار
Шудӣ саҳрои саросари заъфарони зор
شدی صحرا سراسر زعفران زار
Зошки сурх ӯ рстӣ дар он боғ
زاشک سرخ او رستی در آن باغ
Ҳазорон лола бо дилҳои пари доғ
هزاران لاله با دلهای پر داغ
Сухан чун гуфтӣ аз он зулф дар ҳам
سخن چون گفتی از آن زلف در هم
Бунафшаи сар ба пеши афкандӣ аз ғам
بنفشه سر به پیش افکندی از غم
зи роҳаши бас ки аз ҳар сӯ назар кард
ز راهش بس که از هر سو نظر کرد
зи чашмаши чашмаҳо ҳар гӯша сар кард
ز چشمش چشمه ها هر گوشه سر کرد
Збс кобш шудӣ аз чашм бе хоб
زبس کابش شدی از چشم بی خواب
Бадии доим ба пешаши чашмаи об
بدی دایم به پیشش چشمه آب
зи роҳи хеш ҳар гардӣ ки рафтӣ
ز راه خویش هر گردی که رفتی
зи чашм обаш задӣ вена байт гуфтӣ
ز چشم آبش زدی وین بیت گفتی
Аҷал , гӯи хок дар чашмам Маяфкан
اجل، گو خاک در چشمم میفکن
Ки оби мости зини сарчашмаи равшан
که آب ماست زین سرچشمه روشن
Басӣ май боядаш хӯн ҷигар хӯрд
بسی می بایدش خون جگر خورد
Зсхтӣ то ба осонӣ расад мард
زسختی تا به آسانی رسد مرد
Чу шамъаши дили басии пар сӯз гардад
چو شمعش دل بسی پر سوز گردد
Шабӣ бар хастае то рӯз гардад
شبی بر خسته ای تا روز گردد
Кашад бисёр гарм ва сард бишинав
کشد بسیار گرم و سرد بشنو
Дарахтӣ то бар оради миваи нав
درختی تا بر آرد میوه نو
Ба худ , бе худ , ба сад зорӣ ва сад сӯз
به خود، بی خود، به صد زاری و صد سوز
Ҳамаи шаби ин мисл мегуфт то рӯз
همه شب این مثل می گفت تا روز
Фалак бисёр даврӣ бо сари орад
فلک بسیار دوری با سر آرد
Замин то хӯшаи гандум бар орад
زمین تا خوشه گندم بر آرد
Чунин шуд ҳоли хусрав ваон ( он ) моҳ
چنین شد حال خسرو وان(آن)ماه
Бибин то чун шуд аз тақдири аллоҳ
ببین تا چون شد از تقدیر الله
Нёсуду нёромиди як дам
نیاسود و نیارامید یک دم
Сӯии шаҳр мдоин рафт хуррам
سوی شهر مداین رفت خرم
Чу шуд сӯии мдоини он санами тез
چو شد سوی مداین آن صنم تیز
Хабар пурсед аз мшкўии шабдиз
خبر پرسید از مشکوی شبدیز
Хабар прессон чу шуд даргоҳ шаҳ дид
خبر پرسان چو شد درگاه شه دید
Равонӣ шуд дарун аз кас натарсед
روانی شد درون از کس نترسید
Фурӯд омад даруни хонаи шоҳ
فرود آمد درون خانه شاه
Азу гашта хаҷали ҳам меҳр ва ҳам моҳ
ازو گشته خجل هم مهر و هم ماه
Шуданд аз шакл ӯу нақши шабдиз
شدند از شکل او و نقش شبدیز
Ҳамаи ҳайрони парии рӯйони парвиз
همه حیران پری رویان پرویز
Парасторонаи пешаш саф кашиданд
پرستارانه پیشش صف کشیدند
Ба бонўииш бар худ баргузеданд
به بانوییش بر خود برگزیدند
Бидон гул , гарчи мебуданд моил
بدان گل، گرچه می بودند مایل
Ҳаме хӯрданд азуи сад хор бар дил
همی خوردند ازو صد خار بر دل
Вай аз аҳволи хусрав низ пурсед
وی از احوال خسرو نیز پرسید
Вази эшон чун ҳадис шоҳ бишунид
وز ایشان چون حدیث شاه بشنید
Пас аз ҳолаши тафаҳҳус ҳо намуданд
پس از حالش تفحص ها نمودند
Ба беҳтари мдҳтӣ ӯро ситуданд
به بهتر مدحتی او را ستودند
Забон багушӯд ширин бар дуоашон
زبان بگشود شیرین بر دعاشان
Бар он афзуди ҳам беҳад , саноашон
بر آن افزود هم بی حد، ثناشان
Ки эй хубони ҳадиси ман дароз аст
که ای خوبان حدیث من دراز است
Маъаи алқсаҳ ба парвизам ниёз аст
مع القصه به پرویزم نیاز است
зи ҳоли хештани ҳолеи манам лол
ز حال خویشتن حالی منم لال
Чу ояд ӯ шавад маълуми тони ҳол
چو آید او شود معلوم تان حال
Таваққуъ дорам аз хубони парвиз
توقع دارم از خوبان پرویز
Ки бошанд огаҳ аз тимори шабдиз
که باشند آگه از تیمار شبدیز