Чу шуд аҳволи ширини ҷумлаи мафҳум

چو شد احوال شیرین جمله مفهوم

з хусрав кун ҳикоят низ маълум

ز خسرو کن حکایت نیز معلوم

Чунин дорам зи устоди сухани ёд

چنین دارم ز استاد سخن یاد

Ки хусрав чун ба армн рахт биниҳод

که خسرو چون به ارمن رخت بنهاد

Ба ъушрати рӯзу шаб бо ҷом будӣ

به عشرت روز و شب با جام بودی

Дилӣ аз ишқ беором будӣ

دلی از عشق بی آرام بودی

Чаҳ рӯзу шаб ки рӯз аз меҳнату таб

چه روز و شب که روز از محنت و تب

Расонидӣ ба сад андӯҳ бо шаб

رسانیدی به صد اندوه با شب

Чаҳ шаб каз шаби даруни пар сӯз кардӣ

چه شب کز شب درون پر سوز کردی

Ба ёрб ёрб он шаб рӯз кардӣ

به یارب یارب آن شب روز کردی

Чу ромишгари сурӯдӣ бар кашидӣ

چو رامشگر سرودی بر کشیدی

Дилаш дар бар чу мурғии брпридӣ

دلش در بر چو مرغی برپریدی

Бурун рафтӣ дилаши сад бори бррў

برون رفتی دلش صد بار بررو

Вале нанамудӣ аз худ як сари мӯ

ولی ننمودی از خود یک سر مو

Чу гуфтан бо каси он ҳолаш набад суд

چو گفتن با کس آن حالش نبد سود

Дилии пари хӯни лабии пурханда май буд

دلی پر خون لبی پرخنده می بود

Ба мутриб рӯй худро тоза ме дошт

به مطرب روی خود را تازه می داشت

Заҳри сўгўш бар овоза ме дошт

زهر سوگوش بر آوازه می داشت

Гуҳӣ чун шамъ дар маҷлис ме афрӯхт

گهی چون شمع در مجلس می افروخت

Замонии ҳамчуи авд аз нола май сӯхт

زمانی همچو عود از ناله می سوخت

Дар он маҷлис ки ҷинат дошт зу ранг

در آن مجلس که جنت داشت زو رنگ

Ҳаме кард ин суханро фаҳм аз чанг

همی کرد این سخن را فهم از چنگ

Ки фурсати дони замон ва нӯш кун ҷом

که فرصت دان زمان و نوش کن جام

Чаҳ донад кас ки чун бошад саранҷом

چه داند کس که چون باشد سرانجام

Зании ҳам гӯш мекард ин ба овоз

زنی هم گوش می کرد این به آواز

Ки бар олам чу ман кун дидаҳо боз

که بر عالم چو من کن دیده ها باز

Манеҳ бар ҳаст ва буд даҳри бунёд

منه بر هست و بود دهر بنیاد

Ки дунёи сар ба сар бодаст бар бод

که دنیا سر به سر باد است بر باد

Чу хусрави гашт зон гуфторҳо маст

چو خسرو گشت زان گفتارها مست

Ба май хӯрдан ба маҷлис шод бинишаст

به می خوردن به مجلس شاد بنشست

Ба соқӣ гуфт дар даҳ ҷоми рангин

به ساقی گفت در ده جام رنگین

Ки бар умр эътимодӣ нест чандин

که بر عمر اعتمادی نیست چندین

Макун дар айшами имшаби ҳеҷ эҳмол

مکن در عیشم امشب هیچ اهمال

Ки медонад ки фардо чун шавад ҳол ?

که می داند که فردا چون شود حال؟

Дарин дами як нафас бе май мадорам

درین دم یک نفس بی می مدارم

Ки ман ин дами ғанимат май шуморам

که من این دم غنیمت می شمارم

Лаби соғар ба давр мо бихандон

لب ساغر به دور ما بخندان

Ки давронро Бақоӣ нест чандон

که دوران را بقایی نیست چندان

Ҷаҳонро нест ҳаргизи устуворӣ

جهان را نیست هرگز استواری

Замонро нест ҷуз бе эътиборӣ

زمان را نیست جز بی اعتباری

Наме байнами биҷузи бодии саранҷом

نمی بینم بجز بادی سرانجام

Ҳаётиро ки умраш кардае ном

حیاتی را که عمرش کرده ای نام

Ҷаҳон бодасту оташи ин дили риш

جهان باد است و آتش این دل ریش

Вазам зу бод то кӣ бар дили хеш

وزم زو باد تا کی بر دل خویش

Ҳануз аз бихўдӣ то нестам маст

هنوز از بیخودی تا نیستم مست

Ҳамон беҳтар ки надаҳум фурсат аз даст

همان بهتر که ندهم فرصت از دست

Ки хуш гуфт ин сухани он марди доно

که خوش گفت این سخن آن مرد دانا

Ки медонист ҳикмати беҳтар аз мо

که می دانست حکمت بهتر از ما

Ки дар ин дам ки дар ӯе манеҳ дил

که در این دم که در اویی منه دل

Ки дил бар бод наниҳад ҳеҷ оқил

که دل بر باد ننهد هیچ عاقل

Чу май доне ки ҳол охирин чист

چو می دانی که حال آخرین چیست

Чаро май боядат чун ғофилон зист

چرا می بایدت چون غافلان زیست

Манеҳ бунёд бар ин умри мавҳум

منه بنیاد بر این عمر موهوم

Ки имшаби ҳол фардо нест маълум

که امشب حال فردا نیست معلوم

Дарин гуфту гузориш буд парвиз

درین گفت و گزارش بود پرویز

Ки аз муҳаррами яке пеш омадаш низ

که از محرم یکی پیش آمدش نیز

Ки инак бар дар устодаи сети шопӯр

که اینک بر در استاده ست شاپور

Бияёд ё наёяд чист дастур

بیاید یا نیاید چیست دستور

Чу бишунид ин сухан парвиз бурҷаст

چو بشنید این سخن پرویز برجست

Дилаш мерафт дил бигирифт бар даст

دلش می رفت دل بگرفت بر دست

Бигуфто ҳон дар оридш ба даргоҳ

بگفتا هان در آریدش به درگاه

Ки дигар чашм натавон дошт бар роҳ

که دیگر چشم نتوان داشت بر راه

Ба аз беинтизорӣ нест баррагӣ

به از بی انتظاری نیست برگی

Ки дар ҳар интизорӣ ҳаст маргӣ

که در هر انتظاری هست مرگی

Дар оридш ки дарёбам висолӣ

در آریدش که دریابم وصالی

Ки ҳар соъат ба чашмам буд солӣ

که هر ساعت به چشمم بود سالی

Бурун шуд шахсе ва оварад шопӯр

برون شد شخصی و آورد شاپور

Заминро бӯса зад устод аз давр

زمین را بوسه زد استاد از دور

Пас онгаҳ хусраваш аз рӯй эъзоз

پس آنگه خسروش از روی اعزاز

Ба хилват хонд ва фармудаш бигӯ роз

به خلوت خواند و فرمودش بگو راز

Забон багушӯд шопӯри сухани дон

زبان بگشود شاپور سخن دان

Ки бодо бар муродати чархи гардон

که بادا بر مرادت چرخ گردان

Бамоне то абад бар тахти шоҳӣ

بمانی تا ابد بر تخت شاهی

Ба фармони бодат аз ма то ба моҳӣ

به فرمان بادت از مه تا به ماهی

Иҷозатгар диҳӣ эй шоҳи олам

اجازت گر دهی ای شاه عالم

Бигӯям қиссаҳо аз беш ва аз кам

بگویم قصه ها از بیش و از کم

Шудан дар дайру тарсое гузидан

شدن در دیر و ترسایی گزیدن

Ба санъатҳо рухи он моҳ дидан

به صنعتها رخ آن ماه دیدن

Кашӣдан нақши шоҳу ғусса хӯрдан

کشیدن نقش شاه و غصه خوردن

Ба ҷодуии варо аз роҳи бурдан

به جادویی ورا از راه بردن

Пас аз санъат ба ҳила кардани ангез

پس از صنعت به حیله کردن انگیز

Равон кардани варо бар пушти шабдиз

روان کردن ورا بر پشت شبدیز

Кунун равшан буд пешам ки он моҳ

کنون روشن بود پیشم که آن ماه

Нахоҳад буд ҷуз дар хонаи шоҳ

نخواهد بود جز در خانه شاه

Чу хусрави гашти ин ҳолати аёнаш

چو خسرو گشت این حالت عیانش

Ба шодӣ бӯса зад чашм ва даҳонаш

به شادی بوسه زد چشم و دهانش

Бигуфто ин мисли аз рӯзгор аст

بگفتا این مثل از روزگار است

Ки кори афтодаро ёрии з ёр аст

که کار افتاده را یاری ز یار است

Накӯ рафтӣ ва ҳам некӯ раседӣ

نکو رفتی و هم نیکو رسیدی

Карам кардӣ ва заҳматҳо кашидӣ

کرم کردی و زحمتها کشیدی

Ҳикоятҳои худ ҳам шоҳ бархонад

حکایتهای خود هم شاه برخواند

Ғубори ғами тамом аз дил барафшонад

غبار غم تمام از دل برافشاند

Кашӣдан ғуссаҳоу шиддати роҳ

کشیدن غصه ها و شدت راه

Расӣдан бехабар бар чашмаи моҳ

رسیدن بی خبر بر چشمه ماه

Миёни об дидан он парӣ ро

میان آب دیدن آن پری را

Парешон карда зулфи анбарӣ ро

پریشان کرده زلف عنبری را

Ва зон пас ғуссаҳо бар ғусса хӯрдан

و زان پس غصه ها بر غصه خوردن

Ба ҳар соъати зи ғами сад бори мурдан

به هر ساعت ز غم صد بار مردن

Чу инҳо гуфт бо шопӯри парвиз

چو اینها گفت با شاپور پرویز

Бигуфто меравад кор аз ту , бархез

بگفتا می رود کار از تو، برخیز

Макун ором дар роҳ ва макун хоб

مکن آرام در راه و مکن خواب

Сӯии шаҳри мдоин тез башитоб

سوی شهر مداین تیز بشتاب

Тҳёту дуруд аз ман бихонаш

تحیات و درود از من بخوانش

Пас онгаҳ ҳамчуи боди ӣнҷои расонаш

پس آنگه همچو باد اینجا رسانش