Ғанимати дон дило рӯзи ҷавонӣ
غنیمت دان دلا روز جوانی
Казон , хуштар набошад зиндагонӣ
کزان، خوشتر نباشد زندگانی
Ҳилолат чун фузӯнии ҷуст ва шуд бадар
هلالت چون فزونی جست و شد بدر
Ғанимати дони маи бадару шаби қадар
غنیمت دان مه بدر و شب قدر
Баҳори зиндагӣ рӯз ҷавонӣаст
بهار زندگی روز جوانیست
Ҷавонии худ баҳор зиндагонӣаст
جوانی خود بهار زندگانیست
Чу мутриб тез кард аз нағмаи оҳанг
چو مطرب تیز کرد از نغمه آهنگ
Ҷўоно бишинав ин аз гуфта чанг
جوانا بشنو این از گفته چنگ
Ки оқил ӯ буд кӯ то тавонад
که عاقل او بود کو تا تواند
Ҷавониро ба перии нгдронд
جوانی را به پیری نگدراند
Ба фару давлату хӯбӣ , шаҳи нав
به فر و دولت و خوبی، شه نو
Ҷавони бахти ҷаҳон яъне ки хусрав
جوان بخت جهان یعنی که خسرو
Нишаста буд бо хосони даргоҳ
نشسته بود با خاصان درگاه
Ки пеш омад маин бо нӯш ногоҳ
که پیش آمد مهین با نوش ناگاه
Бпрсидш ки чунӣ бо карамҳо
بپرسیدش که چونی با کرمها
Кашӣдан низ чандини заҳмати мо
کشیدن نیز چندین زحمت ما
Дигар ташрифҳои хос додаш
دگر تشریفهای خاص دادش
Бар он доғӣ ки бади марҳами ниҳодаш
بر آن داغی که بد مرهم نهادش
Дигар гуфташ шнидстм ки чанд аст
دگر گفتش شنیدستم که چند است
Ки бонӯро дил аз ғам дардманд аст
که بانو را دل از غم دردمند است
Ба олами як бародар зода дорад
به عالم یک برادر زاده دارد
Ки меҳраш дар дил ва ҷон ме нагорд
که مهرش در دل و جان می نگارد
Азу гашта сет дар нахҷӣри гуҳи гум
ازو گشته ست در نخجیر گه گم
Парии сон рафтааст аз чашми мардум
پری سان رفته است از چشم مردم
Марои имрӯз пайкӣ омад аз роҳ
مرا امروز پیکی آمد از راه
Ҳикоят кард назд ман аз он моҳ
حکایت کرد نزد من از آن ماه
зи ман бонӯгараш инаст мақсӯд
ز من بانو گرش این است مقصود
Фиристам пеши бонӯи орадаши зуд
فرستم پیش بانو آردش زود
Чу бонӯи ин сухан бишунид фии улҳол
چو بانو این سخن بشنید فی الحال
Рухи зардаши зи хӯн дида шуд ол
رخ زردش ز خون دیده شد آل
Дили ғмдидаҳаш бисёр шуд шод
دل غمدیده اش بسیار شد شاد
Ба дасту пои хусрави бӯса ҳо дод
به دست و پای خسرو بوسه ها داد
Кигар хусрав кунад зини гӯнаи эҳсон
که گر خسرو کند زین گونه احسان
Канизӣ бошам ӯро аз канизон
کنیزی باشم او را از کنیزان
Вале хоҳам ки чун байнами шаҳаншоҳ
ولی خواهم که چون بینم شهنشاه
Равад онҷо ки оради пешами он моҳ
رود آنجا که آرد پیشم آن ماه
Маро асбӣаст он ҳамзоди шабдиз
مرا اسبی است آن همزاد شبدیز
Ки ҳамчун ӯст андари шбрўии тез
که همچون اوست اندر شبروی تیز
Варои гулгуни боди оҳанг ном аст
ورا گلگون باد آهنگ نام است
Ки ӯро бод дар тезӣ ғулом аст
که او را باد در تیزی غلام است
Гар ин давлати зи даст ӯ барояд
گر این دولت ز دست او برآید
Вазин банди ғамами дили бргшоид
وزین بند غمم دل برگشاید
Даҳуми шукронааш он асби некӯ
دهم شکرانه اش آن اسب نیکو
Ба ҷони ҳам низ миннат донам аз ӯ
به جان هم نیز منت دانم از او
Нишинад бар вай ва пешаш равад зуд
نشیند بر وی و پیشش رود زود
Ки ин оташ буд шабдиз чун дӯд
که این آتش بود شبدیز چون دود
Ки бо шабдиз чун дар раҳ кунад гирд
که با شبدیز چون در ره کند گرد
Биҷуз гулгун наёрад ҳам такӣ кард
بجز گلگون نیارد هم تکی کرد
Пас онгаҳ гуфт хусрав то ки дар ҳол
پس آنگه گفت خسرو تا که در حال
Равад шопӯри ширинро ба дунбол
رود شاپور شیرین را به دنبال
Нагирад ҳеҷ гуҳи ором дар дил
نگیرد هیچ گه آرام در دل
Ба як манзил фурӯ ронад ду манзил
به یک منزل فرو راند دو منزل
Чу бишунид ин сухан шопӯр бархест
چو بشنید این سخن شاپور برخاست
Азимат карду барг раҳ биёрост
عزیمت کرد و برگ ره بیاراست
Сӯии малик мдоин рафт чун бод
سوی ملک مداین رفت چون باد
Дар он раҳи ҳеҷ гуҳи як дами носитод
در آن ره هیچ گه یک دم ناستاد
Шуд аз мшкўии хусрави ҷусти он моҳ
شد از مشکوی خسرو جست آن ماه
Сӯй қасраш фиристоданд аз роҳ
سوی قصرش فرستادند از راه
Ба сӯй қаср шуд шопӯр дар зад
به سوی قصر شد شاپور در زد
Сар аз боми он парӣ чун моҳи барзад
سر از بام آن پری چون ماه برزد
Бигуфто кист конҷо ёфт дастур
بگفتا کیست کانجا یافت دستور
Бигуфто бандаи даргоҳ , шопӯр
بگفتا بنده درگاه، شاپور
Чу бишунид ин сухани шамъи шаби афрӯз
چو بشنید این سخن شمع شب افروز
Шабаш гуфтӣ баромади ногаҳони рӯз
شبش گفتی برآمد ناگهان روز
Канизиро бифармуд ӯ каз эдар
کنیزی را بفرمود او کز ایدر
Ба таъзимии тамоми оридш аз дар
به تعظیمی تمام آریدش از در