Нишаста буд рӯзии шоҳи хўшдл

نشسته بود روزی شاه خوشدل

Тамаъи баста ки гардад коми ҳосил

طمع بسته که گردد کام حاصل

Ки ногуҳ пайкӣ омад тез чун бод

که ناگه پیکی آمد تیز چون باد

Ба пеши хусрави андар хок афтод

به پیش خسرو اندر خاک افتاد

Чунон борид хӯн аз дидаҳо тез

چنان بارید خون از دیده ها تیز

Кзон , об омад андари чашми парвиз

کزآن، آب آمد اندر چشم پرویز

Пас онгаҳ гуфт аз тахти киёнӣ

پس آنگه گفت از تخت کیانی

Ба хусрав дод султони зиндагонӣ

به خسرو داد سلطان زندگانی

Ту то ҷустии зи пеш ӯ ҷудоӣ

تو تا جستی ز پیش او جدایی

Бирафт аз дида ӯ равшаноӣ

برفت از دیده او روشنایی

Туро то кард бахт аз ваии бурӣда

تو را تا کرد بخت از وی بریده

Дигар бар рӯй кас накушода дида

دگر بر روی کس نگشاده دیده

Басӣ аз бахти худ баради ин надомат

بسی از بخت خود برد این ندامت

Ки дидори аўФтодш бо қиёмат

که دیدار اوفتادش با قیامت

зи даврӣ каз ту дид он шоҳи кишвар

ز دوری کز تو دید آن شاه کشور

Ду чашмаш рафт ва ҳам ҷон дод бар сар

دو چشمش رفت و هم جان داد بر سر

Кунун он тахт ва он давлати туро бод

کنون آن تخت و آن دولت تو را باد

Буд то даҳр дар умрати бқобод

بود تا دهر در عمرت بقاباد

Чу хусрав дид кини чархи ситамкор

چو خسرو دید کین چرخ ستمکار

Кашид ин тарҳи нав аз нӯки паргор

کشید این طرح نو از نوک پرگار

Мушавваш буд чун гесуии ҷонон

مشوش بود چون گیسوی جانان

Мушавваш тар шуд аз ин доғи ҳиҷрон

مشوش تر شد از این داغ هجران

Шудаш равшан ки ҳаргизи ин мау меҳр

شدش روشن که هرگز این مه و مهر

Ба кас нанамудааст аз мардумии чеҳр

به کس ننموده است از مردمی چهر

Касе айшӣ накард аз соғари даҳр

کسی عیشی نکرد از ساغر دهر

Ки дигари раҳи надодаши косаи заҳр

که دیگر ره ندادش کاسه زهر

з май каси ҷом дар чангаш наомад

ز می کس جام در چنگش نیامد

Ки охири пой бар сангаш наомад

که آخر پای بر سنگش نیامد

Ба лавҳи рӯзу шаби чархи ин тарозад

به لوح روز و شب چرخ این طرازد

Ки ин якро кашад онро навозад

که این یک را کشد آن را نوازد

Магарад аз гардиши айём , ғофил

مگرد از گردش ایام، غافل

Чаҳ донад кас ки ӯро чист дар дил

چه داند کس که او را چیست در دل

Мабош эмин ки инак кор шуд рост

مباش ایمن که اینک کار شد راست

Ки ҳркш кор шуд зу рост бархест

که هرکش کار شد زو راست برخاست

Магӯ дорам азин макораи судӣ

مگو دارم ازین مکاره سودی

Ки ориф кӣ наад ӯро вуҷӯдӣ

که عارف کی نهد او را وجودی

Чу нек ва бад надорад ҳеҷ бунёд

چو نیک و بد ندارد هیچ بنیاد

Хушо он кас ки дил бар ҳеҷ наниҳод

خوشا آن کس که دل بر هیچ ننهاد

Фалак то нафиканд аз тани сиррӣ ро

فلک تا نفکند از تن سری را

Ба шоҳӣ бар надорад дайгарӣ ро

به شاهی بر ندارد دیگری را

Замони кини арсаи нақш аз пеш бинад

زمان کین عرصه نقش از پیش بیند

Набозад то бисотӣ бар нчинд

نبازد تا بساطی بر نچیند

Машав эмини зи бозии замона

مشو ایمن ز بازی زمانه

Ки дар вай кас намонад ҷовдона

که در وی کس نماند جاودانه

Манеҳ хотир бар ин айвон ки ҷовид

منه خاطر بر این ایوان که جاوید

На Кайхусрав дарав монад на ҷамшед

نه کیخسرو درو ماند نه جمشید

Магарад аз давлати даҳ рӯза хурсанд

مگرد از دولت ده روزه خرسند

Казу дил хуш нигараданд хирадманд

کزو دل خوش نگرداند خردمند

Ало эй он ки дар айшу сарварӣ

الا ای آن که در عیش و سروری

Ва зон чун ғофилони андари ғурурӣ

و زان چون غافلان اندر غروری

Марв аз бозии айём аз роҳ

مرو از بازی ایام از راه

Машав мағрур бар ин умри кӯтоҳ

مشو مغرور بر این عمر کوتاه

Мхр зу ишваи зин беш ва машав хар

مخر زو عشوه زین بیش و مشو خر

Бирав бо ақл , бо ин саг ба сар бар

برو با عقل، با این سگ به سر بر

Маяфкан хеш бо айём дар печ

میفکن خویش با ایام در پیچ

Ки кору бор ӯ ҳеҷаст бар ҳеҷ

که کار و بار او هیچ است بر هیچ

Ки хуш зад ин мисли он марди оқил

که خوش زد این مثل آن مرد عاقل

Ки брночиз наниҳад ҳеҷ каси дил

که برناچیز ننهد هیچ کس دل

Дили орифи зи шодии ҷумла ғам дид

دل عارف ز شادی جمله غم دید

Вуҷӯди оризии айн адам дид

وجود عارضی عین عدم دید

Чу ҳастат умр ва давлат ҳамнишин аст

چو هستت عمر و دولت همنشین است

Ғанимати дон ки марги андар камӣн аст

غنیمت دان که مرگ اندر کمین است

Чу ҳар комад ба дунё рахт барбаст

چو هر کامد به دنیا رخت بربست

Ғанимати дони дамӣ то фурсатӣ ҳаст

غنیمت دان دمی تا فرصتی هست

Салимӣ чун масеҳои рахти азин дайр

سلیمی چون مسیحا رخت ازین دیر

Буруни ору сӯй афлок кун сайр

برون آر و سوی افلاک کن سیر

Чу ӯ манишин дамӣ аз сайри афлок

چو او منشین دمی از سیر افلاک

Чаҳ май гардӣ ба гирди арсаи хок

چه می گردی به گرد عرصه خاک

Сари худ гӯии созу қад чу чавгон

سر خود گوی ساز و قد چو چوگان

Чу мардони шӯи ббргўиии зи майдон

چو مردان شو ببرگویی ز میدان

Чу омад кори даврон бе вафое

چو آمد کار دوران بی وفایی

Ҳамон беҳтар казу ҷӯии ҷудоӣ

همان بهتر کزو جویی جدایی

Буруни каши рахт , аз ин дори дунё

برون کش رخت، از این دار دنیا

Фалак рафтани биомуз аз масеҳо

فلک رفتن بیاموز از مسیحا

Ки зини дайри фанои ҳушёр ва гармаст

که زین دیر فنا هشیار و گرمست

Нишоед рафтанат то сӯзанӣ ҳаст

نشاید رفتنت تا سوزنی هست