Чу хусравро шуд ин маълум дар рӯз
چو خسرو را شد این معلوم در روز
Сӯии шаҳр мдоин ронад фирӯз
سوی شهر مداین راند فیروز
Нёсуд ва ба рафтан тез бишитофт
نیاسود و به رفتن تیز بشتافت
Ба доролмлки худ шоҳаншаҳӣ ёфт
به دارالملک خود شاهنشهی یافت
Бузургони мдоини баҳри хусрав
بزرگان مداین بهر خسرو
Заданд аз нуқрау зари сиккаи нав
زدند از نقره و زر سکه نو
Раҳу расм адолат кард бунёд
ره و رسم عدالت کرد بنیاد
Бишоратҳо ба ҳар ҷониб фиристод
بشارتها به هر جانب فرستاد
Чунон дар адл шуд шоҳи ҷавони бахт
چنان در عدل شد شاه جوان بخت
Ки гуфтандаш ки нўшрўонст бар тахт
که گفتندش که نوشروانست بر تخت
Ба аҳкомаши ҳамаи шаҳри мадоин
به احکامش همه شهر مدائن
Шудаи хуррам ки алмақдур коӣн
شده خرم که المقدور کائن
зи шоҳӣ гарчи ӯ бо зебу фар буд
ز شاهی گرچه او با زیب و فر بود
Вале бо ишқи майлаши бештар ( буд )
ولی با عشق میلش بیشتر(بود)
Чаро кони дам ки ширини баради ҳушаш
چرا کان دم که شیرین برد هوشش
Расед аз олами ғайби ин ба гӯшаш
رسید از عالم غیب این به گوشش
Ки дар сӯрати шаҳ ар соҳиб кулоҳ аст
که در صورت شه ار صاحب کلاه است
Ба маънии дон ки ошиқ подшоҳ аст
به معنی دان که عاشق پادشاه است
Пас онгаҳ хусрав аз маликати тарозӣ
پس آنگه خسرو از ملکت طرازی
Ба мехӯрдан нишасту ъшқбозӣ
به می خوردن نشست و عشقبازی
Чу дар гардиш даромад ҷоми заррин
چو در گردش درآمد جام زرین
Хабар пурсед аз аҳволи ширин
خبر پرسید از احوال شیرین
Чунин гуфтанд маи рӯйони хусрав
چنین گفتند مه رویان خسرو
Ки омад ҷониби мо он маи нав
که آمد جانب ما آن مه نو
Вале нанишасту қасрии хост аз мо
ولی ننشست و قصری خواست از ما
Кунун моҳӣаст то мебошад онҷо
کنون ماهی است تا می باشد آنجا
Чу хусрави ин сухан бишунид дар дам
چو خسرو این سخن بشنید در دم
Ба сӯии қаср ширин ронад хуррам
به سوی قصر شیرین راند خرم
Чу дар зад ҳоҷибӣ гуфташ ки шопӯр
چو در زد حاجبی گفتش که شاپور
Азинҷои баради он маро ба дастур
ازینجا برد آن مه را به دستور
Чу бишунид ин сухан хусрав бинолед
چو بشنید این سخن خسرو بنالید
Бузади оҳии кзон оташ баборед
بزد آهی کزآن آتش ببارید
Бигуфто гардиши ин чархи римн
بگفتا گردش این چرخ ریمن
Надонам то чаҳ хоҳад кард бо ман
ندانم تا چه خواهد کرد با من
Ғамӣ бар ҷони ман каз ахтар омад
غمی بر جان من کز اختر آمد
Набудам кам ки ин ҳам бар саромад
نبودم کم که این هم بر سرآمد
з аввал нест бар ман ҳоли зоҳир
ز اول نیست بر من حال ظاهر
Чаҳ донам то ки чун хоҳад шуд охир
چه دانم تا که چون خواهد شد آخر
Фироқу ҳиҷру ҷаври ъшқбозӣ
فراق و هجر و جور عشقبازی
Бихоҳад куштанам , бозӣ ба бозӣ
بخواهد کشتنم، بازی به بازی
намедонам чаро ин чархи кҷрў
نمی دانم چرا این چرخ کجرو
Наад ҳар лаҳза бо ман нақш аз нав
نهد هر لحظه با من نقش از نو
Қдирои қоҳрои ошиқи гдозо
قدیرا قاهرا عاشق گدازا
Рҳимои роҳмои длбрнўозо
رحیما راحما دلبرنوازا
Ба ононе ки доранд аз ту бӯе
به آنانی که دارند از تو بویی
Ба даргоҳ ту доранд обрӯе
به درگاه تو دارند آبرویی
Ки зин бешам ммон дар сӯзи ҳиҷрон
که زین بیشم ممان در سوز هجران
Шаби торик бар ман рўзгрдон
شب تاریک بر من روزگردان