Чу шуд шопӯр ва аз он қасри сангин

چو شد شاپور و از آن قصر سنگین

Сӯии хусрав ба армни баради ширин

سوی خسرو به ارمن برد شیرین

Ба ҷони дармонд каз он ҷой , парвиз

به جان درماند کز آن جای، پرویز

Сӯии шаҳри мдоини рафтаи бади тез

سوی شهر مداین رفته بد تیز

Ба гулзори маин бонӯ ба эъзоз

به گلزار مهین بانو به اعزاز

Фурӯд оварад ширинро дигар боз

فرود آورد شیرین را دگر باز

Чаманро равнақ аз гул дод дигар

چمن را رونق از گل داد دیگر

Ҷаҳон , дигар ҷавонӣ ёфт аз сар

جهان، دیگر جوانی یافت از سر

Канизон чун ки ӯ бо армн омад

کنیزان چون که او با ارمن آمد

Ту гуфтӣ бози ҷонишон бо тан омад

تو گفتی باز جانشان با تن آمد

Чунон каз ҳиҷр бинад ёрро ёр

چنان کز هجر بیند یار را یار

зи шодии гиря ҳо карданд бисёр

ز شادی گریه ها کردند بسیار

Маин бонӯи ҳам аз он доғ ва он дард

مهین بانو هم از آن داغ و آن درد

Чунин давлат ба худ бовар наме кард

چنین دولت به خود باور نمی کرد

Гуҳии оташ ҳаме шуд гуҳ май афсарад

گهی آتش همی شد گه می افسرد

Ба рӯйиш зинда мегардид ва май мард

به رویش زنده می گردید و می مرد

Ҳадисӣ каз лаби ширини шнФтӣ

حدیثی کز لب شیرین شنفتی

Шудӣ дар гиря ва дар гиря гуфтӣ

شدی در گریه و در گریه گفتی

Азин рӯзӣ ба олам беҳтарам нест

ازین روزی به عالم بهترم نیست

Туе ӣнҷо нишаста боварам нест

تویی اینجا نشسته باورم نیست

зи даврии ту ҷони бади рафта аз тан

ز دوری تو جان بد رفته از تن

Худои дигар аноят кард бо ман

خدا دیگر عنایت کرد با من

Дар инанда ки ҳаргиз нестам ёд

در این انده که هرگز نیستم یاد

Бидам мурда ки бозами ҷон нав дод

بدم مرده که بازم جان نو داد

Магари ҷони манӣ эй Комронӣ

مگر جان منی ای کامرانی

Ки давр аз ту надидам зиндагонӣ

که دور از تو ندیدم زندگانی

Чаҳ зон беҳтари маро эй ҷони ширин

چه زان بهتر مرا ای جان شیرین

Ки вақт мурданам бошӣ ба болин

که وقت مردنم باشی به بالین

Чаҳ бошад ба пас аз мурдани ҷузи инам

چه باشد به پس از مردن جز اینم

Ки дар армн ту бошӣ ҷонишинам

که در ارمن تو باشی جانشینم

Чу бонӯи ин навозишҳо намӯдаш

چو بانو این نوازشها نمودش

Ба беҳтари мадҳ ва таърифӣ ситудаш

به بهتر مدح و تعریفی ستودش

Дигар бо духтарони ширин чу пайваст

دگر با دختران شیرین چو پیوست

Ба айшу ноз ва нўшонўш бинишаст

به عیش و ناز و نوشانوش بنشست

Аз аввали он парии рӯйони саросар

از اول آن پری رویان سراسر

Намудандаш навозишҳои беҳтар

نمودندش نوازشهای بهتر

Дар он ъушрат ки мекард он маи нав

در آن عشرت که می کرد آن مه نو

Тан онҷо дошт дил ( дар ) пеши хусрав

تن آنجا داشت دل (در) پیش خسرو