Чу огаҳи гашти баҳром аз чунин ҳол

چو آگه گشت بهرام از چنین حال

Ки хусрав аз бузургӣ ёфт иқбол

که خسرو از بزرگی یافت اقبال

Басӣ аз ин хабар гардид ғамнок

بسی از این خبر گردید غمناک

Фитодаш дар дил аз андешаи сад чок

فتادش در دل از اندیشه صد چاک

Аз он ҳолати замонӣ хуш барошуфт

از آن حالت زمانی خوش برآشفت

зи баъди як замон бо хеш ин гуфт

ز بعد یک زمان با خویش این گفت

Ки хуш зад ин мисли он мард бо рой

که خوش زد این مثل آن مرد با رای

Ки аввали рои зан , пас корфармоӣ

که اول رای زن، پس کارفرمای

Пас онгаҳ зад чунин бо хеши найранг

پس آنگه زد چنین با خویش نیرنگ

Ки бо тадбир бо хусрав кунад ҷанг

که با تدبیر با خسرو کند جنگ

Занад бо ӯ ба рой аз ҳар тарафи мушт

زند با او به رای از هر طرف مشت

Ки рое лашкариро бишиканади пушт

که رایی لشکری را بشکند پشت

Тариқи душманӣ бо ӯ аён кард

طریق دشمنی با او عیان کرد

Ба ҳар ҷониби расӯлиро равон кард

به هر جانب رسولی را روان کرد

Ки ин кӯдак надорад фари шоҳӣ

که این کودک ندارد فر شاهی

Азу ҳаргиз наёяд ҷузи табоҳӣ

ازو هرگز نیاید جز تباهی

Мар ӯро тахту тоҷ кӣ , нишоед

مر او را تخت و تاج کی، نشاید

Ки ишқу подшоҳӣ рост ноед

که عشق و پادشاهی راست ناید

Чу хусрав дид каз бозии айём

چو خسرو دید کز بازی ایام

Раият саркашед аз қавли баҳром

رعیت سرکشید از قول بهرام

Шабӣ бо ҷамъи хоси алхоси худ маст

شبی با جمع خاص الخاص خود مست

Шуд аз шаҳри мдоин рахт барбаст

شد از شهر مداین رخت بربست

Чу берун шуд зи шаҳри он сарви глрў

چو بیرون شد ز شهر آن سرو گلرو

Ҳавоӣ рӯм карду чин дар абрӯ

هوای روم کرد و چین در ابرو

Тамомии ончии бад бо атласу барад

تمامی آنچه بد با اطلس و برد

Фидоӣ хеш карду сар ба дар барад

فدای خویش کرد و سر به در برد

Нахурд аз рафтани дунёи надомат

نخورد از رفتن دنیا ندامت

Ки мардонро буд сар бар саломат

که مردان را بود سر بر سلامت

Махӯр ғами баҳри молу ганҷи чандин

مخور غم بهر مال و گنج چندین

Ки пеш аз мо ва ту хуш гуфтаанд ин

که پیش از ما و تو خوش گفته اند این

Кигар зар рафт , дил ғамгин магардон

که گر زر رفت، دل غمگین مگردان

Чу сар бар тан буд ғам нест чандон

چو سر بر تن بود غم نیست چندان

Макун худро чу хок аз баҳри зари паст

مکن خود را چو خاک از بهر زر پست

Ки боз ояд дигар чун рафт аз даст

که باز آید دگر چون رفت از دست

Нашуд зон , як сари мӯи хотираши риш

نشد زان، یک سر مو خاطرش ریش

Ки пушташи гарм буд аз давлати хеш

که پشتش گرم بود از دولت خویش

Ҳаме шуд роҳ каз тақдири аллоҳ

همی شد راه کز تقدیر الله

Ба мўқонш гдр афтод ногоҳ

به موقانش گدر افتاد ناگاه

зи ранҷи роҳу андӯҳу ғами дил

ز رنج راه و اندوه و غم دل

Хуш омад як ду рӯзи онҷоаши манзил

خوش آمد یک دو روز آنجاش منزل

Знодони гӯши ман ин нуктаи ншнФт

زنادان گوش من این نکته نشنفت

Ки устоди схндонм чунин гуфт

که استاد سخندانم چنین گفت

Ки хусрав чун ба мўқон бор бикшод

که خسرو چون به موقان بار بگشاد

Ҳавои армнши андар сар афтод

هوای ارمنش اندر سر افتاد

Раҳо кардандау тимор хӯрдан

رها کرد انده و تیمار خوردن

Ба мехӯрдан нишасту сайд кардан

به می خوردن نشست و صید کردن

Чу шуд аҳволи хусрави ҷумлаи равшан

چو شد احوال خسرو جمله روشن

зи ширин гӯш кун то гӯямат ман

ز شیرین گوش کن تا گویمت من

Ки аз тақдир , он ҳури парии зод

که از تقدیر، آن حور پری زاد

Ҳавои сайди бозаш дар сар афтод

هوای صید بازش در سر افتاد

зи армн бо парии рӯйон дигар боз

ز ارمن با پری رویان دگر باز

Бурун шуд бода дар сари чашми пурноз

برون شد باده در سر چشم پرناز

Ба ҳар манзил ки мешуд сайд ме кард

به هر منزل که می شد صید می کرد

Яке нобаста , дигар қайд ме кард

یکی نابسته، دیگر قید می کرد

Ки ногуҳ бе гумони он сарву дилҷӯй

که ناگه بی گمان آن سرو و دلجوی

Ба ҳам хӯрданд якҷо рӯй бар рӯй

به هم خوردند یکجا روی بر روی

Ду моҳ аз икдгр ҳар як накӯтар

دو ماه از یکدگر هر یک نکوتر

зи қомати сарвашони чизеи фурӯтар

ز قامت سروشان چیزی فروتر

Ду сайди афкани мау хуршедашони чеҳр

دو صید افکن مه و خورشیدشان چهر

Яке гашта шикори маи яке меҳр

یکی گشته شکار مه یکی مهر

Чу хусрав дид он рӯй парӣ ро

چو خسرو دید آن روی پری را

Қирон афтод моҳу муштарӣ ро

قران افتاد ماه و مشتری را

Яке хӯбии ҷаҳонро ёд дода

یکی خوبی جهان را یاد داده

Яке малики ҷаҳон бар бод дода

یکی ملک جهان بر باد داده

Яке мӯяши ҷаҳонии барда аз роҳ

یکی مویش جهانی برده از راه

Яке рӯйиш хаҷал карда рухи моҳ

یکی رویش خجل کرده رخ ماه

Яке дар сайди чобуктар зи ҷамшед

یکی در صید چابکتر ز جمشید

Ба сайд оварда як оҳӯӣ , хуршед

به صید آورده یک آهوی، خورشید

Назар бар рӯй ҳам чун боз карданд

نظر بر روی هم چون باز کردند

Ҳадиси дарди дил оғоз карданд

حدیث درد دل آغاز کردند

Раҳеи ин нола кардӣу раҳе ӯ

رهی این ناله کردی و رهی او

Гуҳии ин гиря кардӣу гуҳӣ ӯ

گهی این گریه کردی و گهی او

Чу бо ҳам розҳо лухтӣ бигуфтанд

چو با هم رازها لختی بگفتند

Дигар аз ҳам ҳикоятҳо шнФтнд

دگر از هم حکایتها شنفتند

Расед аз ҳар тарафашони лашкарӣ низ

رسید از هر طرفشان لشکری نیز

Ба ҳам диданди ширинроу парвиз

به هم دیدند شیرین را و پرویز

Чу диданди он ду маро ҳар ду бе шак

چو دیدند آن دو مه را هر دو بی شک

Ба эшон офарин карданд як як

به ایشان آفرین کردند یک یک

Раҳо карданд сайду бода хӯрдан

رها کردند صید و باده خوردن

Сӯй бонӯ шуданду сайд кардан

سوی بانو شدند و صید کردن

Хабари бурданди бонӯро ки хусрав

خبر بردند بانو را که خسرو

Расед инак бдинҷо чун маи нав

رسید اینک بدینجا چون مه نو

Маин бонӯ дигар нзлии фаровон

مهین بانو دگر نزلی فراوان

Равона кард комади бози меҳмон

روانه کرد کامد باز مهمان

Гиромӣ дошт ҳамчун ҷони хешаш

گرامی داشت همچون جان خویشش

Фурӯд оварад дар айвони хешаш

فرود آورد در ایوان خویشش