Пас аз тартиби хусрав чун бипардохт

پس از ترتیب خسرو چون بپرداخت

Ба хилват хонд ширинроу бнўохт

به خلوت خواند شیرین را و بنواخت

Нахустин гуфт эй чашми марои нур

نخستین گفت ای چشم مرا نور

Мабод аз ту маин бонӯи дамии давр

مباد از تو مهین بانو دمی دور

Мефато оризат аз оби ҳаргиз

میفتا عارضت از آب هرگز

Мабодо ?наргаст бе хоби ҳаргиз

مبادا نرگست بی خواب هرگز

Мабодат ҳеҷ меҳнат то ҷаҳони бод

مبادت هیچ محنت تا جهان باد

Сарви кори ту бо ромишгарони бод

سرو کار تو با رامشگران باد

Кунад чархи ончӣ ту бошад муродат

کند چرخ آنچه تو باشد مرادت

Ҳамеша сарнавишти неки бодат

همیشه سرنوشت نیک بادت

Камоли ҳасану ройу ақлу тмииз

کمال حسن و رای و عقل و تمییز

Биҳамдиллоҳ ки ҳақ додат ҳамаи чиз

بحمدالله که حق دادت همه چیز

Нагӯям чун бизӣ , эй сарви раъно

نگویم چون بزی، ای سرو رعنا

Ки ту беҳтари зи ман май донеи инҳо

که تو بهتر ز من می دانی اینها

Валек аз хусравати як панд дар хур

ولیک از خسروت یک پند در خور

Бигӯям зонка бошдгФтаҳи беҳтар

بگویم زانکه باشدگفته بهتر

Ба маҷлиси хусрават чун пеш ояд

به مجلس خسروت چون پیش آید

Чунон биншинӣу хезӣ ки бояд

چنان بنشینی و خیزی که باید

Кунӣ дар гӯш чун дар панди ман ро

کنی در گوش چون در پند من را

Ба бозӣ дар набозӣ хештан ро

به بازی در نبازی خویشتن را

Туро чашмии зи мастурии сет дар хоб

تو را چشمی ز مستوری ست در خواب

Ки зон покӣ чакад аз доманаши об

که زان پاکی چکد از دامنش آب

Макун корӣ ки он нағунуда гардад

مکن کاری که آن نغنوده گردد

Ба таъни мардумон олӯда гардад

به طعن مردمان آلوده گردد

Чаҳ хуш зад ин мисли он марди ҳушёр

چه خوش زد این مثل آن مرد هشیار

Суханҳои чунин аз ёди мгдор

سخنهای چنین از یاد مگدار

Ки эй оқил ба ҳушёрӣу мастӣ

که ای عاقل به هشیاری و مستی

Худоро бош дар ҳар ҷо ки ҳастӣ

خدا را باش در هر جا که هستی

Мада аз дасти ин нақдӣ ки дорӣ

مده از دست این نقدی که داری

Макун чизе ки оради шармсорӣ

مکن چیزی که آرد شرمساری

Набояд гуфт чизе кон набояд

نباید گفت چیزی کان نباید

Нишоед кард корӣ кон нишоед

نشاید کرد کاری کان نشاید

Нтозди мард ҳар раҳ кон тавонад

نتازد مرد هر ره کان تواند

Ки мард онаст кӯи худ боз хонд

که مرد آنست کو خود باز خواند

Бибояд хӯрданат акнӯн ғами хеш

بباید خوردنت اکنون غم خویش

Набояд додан аз кафи хотами хеш

نباید دادن از کف خاتم خویش

Мадаи даст эй санами побӯси худ ро

مده دست ای صنم پابوس خود را

Нигар то нашиканӣ номӯси худ ро

نگر تا نشکنی ناموس خود را

Ки дар олам чаҳ дарвеш ва чаҳ султон

که در عالم چه درویش و چه سلطان

Барои ном ва нанагӣ мекунад ҷон

برای نام و ننگی می کند جان

Барин рӯзи ҷавонӣ пар манеҳ дил

برین روز جوانی پر منه دل

Мабош аз гардиши айёми ғоқл

مباش از گردش ایام غاقل

Ҷавонӣ гарчи ҷонро длФрўзси ?ут

جوانی گرچه جان را دلفروزس ات

Ғаму перии нигар ҳар рӯз рӯз аст

غم و پیری نگر هر روز روز است

Мада аз дасти фурсати баҳри умед

مده از دست فرصت بهر امید

Дамӣ лиззат наярзад ранҷи ҷовид

دمی لذت نیرزد رنج جاوید

Дарин олами ?герати икдм ғамӣ нест

درین عالم گرت یکدم غمی نیست

Ғанимати дон ки олами ҷуз дамӣ нест

غنیمت دان که عالم جز دمی نیست

Аҷаби грмрди зирак , раҳи кндгм

عجب گرمرد زیرک، ره کندگم

Ки ӯ худ пандомӯзад ба мардум

که او خود پندآموزد به مردم

Туро худ пар буд зини пандҳо гӯш

تو را خود پر بود زین پندها گوش

Ки пандаш нест ҳоҷат , соҳиби ҳуш

که پندش نیست حاجت، صاحب هوش

Касе кӯро саодат ҳамнишин аст

کسی کو را سعادت همنشین است

Калиди давлаташ дар остин аст

کلید دولتش در آستین است

Табиат нест ғайр аз бути парастӣ

طبیعت نیست غیر از بت پرستی

Нахезад аз ҳавои ҷузи злу пастӣ

نخیزد از هوا جز ذل و پستی

Макун чун бандагони раҳи гуми дарин тӣа

مکن چون بندگان ره گم درین تیه

Ки доно гуфтааст алҳри икФиаҳ

که دانا گفته است الحر یکفیه

Буд ҳар нуктаро сар наоне

بود هر نکته را سر نهانی

Якояк гуфтамат дигари ту доне

یکایک گفتمت دیگر تو دانی