Чу субҳ аз боми машриқ сар баровард

چو صبح از بام مشرق سر برآورد

Ҳазимат бар сипоҳи шаб дар оварад

هزیمت بر سپاه شب در آورد

Сипоҳӣ ҳар тараф карданд ҷавлон

سپاهی هر طرف کردند جولان

Дарафканданади гӯии зар ба майдон

درافکندند گوی زر به میدان

Заҳри ҷониби парии рӯйони ширин

زهر جانب پری رویان شیرین

Нишастанд аз замин бар кӯҳаи зин

نشستند از زمین بر کوهه زین

Чу бар карданд мураккаб аз замини шод

چو بر کردند مرکب از زمین شاد

Ту гуфтӣ барги гулро май баради бод

تو گفتی برگ گل را می برد باد

Ба ҳар ҷои токсонро бади назари боз

به هر جا تاکسان را بد نظر باز

Парӣ аз ҳар тараф мекард парвоз

پری از هر طرف می کرد پرواز

Ту гуфтӣ будашон ҳангоми ҷавлон

تو گفتی بودشان هنگام جولان

Сари ушшоқ яксар гӯии чавгон

سر عشاق یکسر گوی چوگان

Ва зини сӯ низ чолокони парвиз

و زین سو نیز چالاکان پرویز

Ба майдони омада аз ҷои худ тез

به میدان آمده از جای خود تیز

Ҳамаи як як ба хӯбӣ бе назирӣ

همه یک یک به خوبی بی نظیری

Ба шавкат ҳар яке , монанд мерай

به شوکت هر یکی، مانند میری

Миёни он ду лашкари ҳам гули нав

میان آن دو لشکر هم گل نو

Фиканда гӯй дар майдони хусрав

فکنده گوی در میدان خسرو

Чаҳ хусрави кӯи ҳам аз хӯбӣ чу сад моҳ

چه خسرو کو هم از خوبی چو صد ماه

з мижгонҳо зада бар мардумони роҳ

ز مژگانها زده بر مردمان راه

На ширини барадӣ аз халқии дилу дайн

نه شیرین بردی از خلقی دل و دین

Ки хусрави ҳам ба хӯбӣ буд ширин

که خسرو هم به خوبی بود شیرین

зи хусрави васф агар гӯям мубини давр

ز خسرو وصف اگر گویم مبین دور

Ки ширини худ ба ширинии сети машҳур

که شیرین خود به شیرینی ست مشهور

зи рӯйиши об , даст аз хеши шаста

ز رویش آب، دست از خویش شسته

Ҳанузаш гирди гул анбар наруста

هنوزش گرد گل عنبر نرسته

Хами зулфаш ба ма дар гӯии бозӣ

خم زلفش به مه در گوی بازی

Хадангаш ҳар тараф дар длнўозӣ

خدنگش هر طرف در دلنوازی

Хаттии болои лаб ҳамчун пари зоғ

خطی بالای لب همچون پر زاغ

зи холи анбараш бар ҳар дилии доғ

ز خال عنبرش بر هر دلی داغ

Даҳону ориз ӯ ҳар ду бо ҳам

دهان و عارض او هر دو با هم

Ту пиндории сулаймон буду хотам

تو پنداری سلیمان بود و خاتم

Напиндорӣ ки беш ин буд ва кам ӯ

نپنداری که بیش این بود و کم او

Ки мардумро ҳам ин хуш буд ва ҳам ӯ

که مردم را هم این خوش بود و هم او

Магӯ дилҳо аз эшон бе қароранд

مگو دلها از ایشان بی قرارند

Ки хубонро ҳамаи кас дӯст доранд

که خوبان را همه کس دوست دارند

Чаҳ гӯям васфи ину мадҳати он

چه گویم وصف این و مدحت آن

Яке моҳ ва дигар хуршеди тобон

یکی ماه و دگر خورشید تابان

Дарин майдон ки рафтӣ бар фалаки гӯ

درین میدان که رفتی بر فلک گو

Гуҳии ин дасти барадӣу гуҳӣ ӯ

گهی این دست بردی و گهی او

Майонишон ҳолҳои булъаҷаб шуд

میانشان حالهای بوالعجب شد

Ббозиднди гӯ , то рӯз шаб шуд

ببازیدند گو، تا روز شب شد