Бо якдигар дар канори шҳрўду пайдо шудани шер ,
با یکدیگر در کنار شهرود و پیدا شدن شیر،
Ва кушта шудан ба дасти хусрав
و کشته شدن به دست خسرو
Шбоҳнгоми кони тарки парӣ рӯй
شباهنگام کان ترک پری روی
Рабӯд аз саҳни майдони фалак , гӯй
ربود از صحن میدان فلک، گوی
Кавокиб карда баҳри зарфишонӣ
کواکب کرده بهر زرفشانی
Тибқҳои фалакро зари нишоне
طبقهای فلک را زر نشانی
Шаби анбари фуруш аз зулф дар ҳам
شب عنبر فروش از زلف در هم
Ниҳодаи тӯдаҳои машк бар ҳам
نهاده توده های مشک بر هم
Чаҳ шаб каз ҳар тарафи нури кавокиб
چه شب کز هر طرف نور کواکب
Чу оташ боз бинмуда аҷоиб
چو آتش باز بنموده عجایب
Бигӯям гар напиндорӣ маҳолӣ
بگویم گر نپنداری محالی
Дар он шаб каз дарозӣ буд солӣ
در آن شب کز درازی بود سالی
Савори шарқ чандон карда бади раҳ
سوار شرق چندان کرده بد ره
Ки натавонист дам зад то саҳаргаҳ
که نتوانست دم زد تا سحرگه
Чу мурғи субҳи болу пар бар ифшоанд
چو مرغ صبح بال و پر بر افشاند
Саҳаргаҳи сӯрау алФҷр бар хонд
سحرگه سوره و الفجر بر خواند
Ткоўрҳо ба ҷавлон барграфтанд
تکاورها به جولان برگرفتند
Ҳамаи гӯ бохтан аз сар гирифтанд
همه گو باختن از سر گرفتند
Чу гӯ аз саҳни майдон дар рабуданд
چو گو از صحن میدان در ربودند
Муҳибони ганҷи гавҳари бргшўднд
محبان گنج گوهر برگشودند
Барафшонданад ҳар ҷои гавҳарӣ буд
برافشاندند هر جا گوهری بود
Ба майдон гӯй шуд ҳар ҷои сиррӣ буд
به میدان گوی شد هر جا سری بود
Ба чавгон гарчи ҳар як даст ёзид
به چوگان گرچه هر یک دست یازید
Чу ширини ҳеҷ кас ширин набозед
چو شیرین هیچ کس شیرین نبازید
Малик ҳар гуҳ ки бо ӯ бозхурдӣ
ملک هر گه که با او بازخوردی
Наме будаш маҷоли дастбурдӣ
نمی بودش مجال دستبردی
Ва зон чун нуқра дар оташ ҳаме тофт
و زان چون نقره در آتش همی تافت
Ки бо ваии як замон фурсат наме ёфт
که با وی یک زمان فرصت نمی یافت
Дар он майдон ки бад ҳар як зи як ба
در آن میدان که بد هر یک ز یک به
Фалаки аҳсан ҳаме гуфту малики зиҳ
فلک احسن همی گفت و ملک زه
Чу хусрав дид каз чавгони тарозӣ
چو خسرو دید کز چوگان طرازی
Нахоҳад коми азу дидан ба бозӣ
نخواهد کام ازو دیدن به بازی
Ба ширин гуфт к-эии сарви сарафроз
به شیرین گفت کای سرو سرافراز
Ба рӯяти дидаи аҳли назари боз
به رویت دیده اهل نظر باز
Биё то аз камон гӯйем ва аз тир
بیا تا از کمان گوییم و از تیر
Згўи бозӣ , кунем оҳанги нахҷӣр
زگو بازی، کنیم آهنگ نخجیر
Ки гашта сет аз хушии ҳам кӯҳ ва ҳам роғ
که گشته ست از خوشی هم کوه و هم راغ
Гулистон дар гулистони боғ дар боғ
گلستان در گلستان باغ در باغ
Нигар аз ёсамину ҷаъди сунбул
نگر از یاسمین و جعد سنبل
Ҳама рӯй замини пари сабзау гул
همه روی زمین پر سبزه و گل
Мурассаъ шуд замин чун чатри Ковӯс
مرصع شد زمین چون چتر کاووس
Муламмаъ шуд замон чун пари товус
ملمع شد زمان چون پر طاووس
Ту гуфтӣ май пурди ранг аз рухи моҳ
تو گفتی می پرد رنگ از رخ ماه
Сабӯҳӣ мекунад чун гули саҳаргоҳ
صبوحی می کند چون گل سحرگاه
Сабои гӯйӣ ки анбар бор дорад
صبا گویی که عنبر بار دارد
Бунафшаи буии зулф ёр дорад
بنفشه بوی زلف یار دارد
зи буии атр каз ҳар сўФтодаҳ
ز بوی عطر کز هر سوفتاده
Чаман , дукони аттории кушода
چمن، دکان عطاری گشاده
Чаман бар тахт боғ андохта рахт
چمن بر تخت باغ انداخته رخت
Нишаста хусрави гул бар сари тахт
نشسته خسرو گل بر سر تخت
Сабӯҳӣ карда мурғони саҳари маст
صبوحی کرده مرغان سحر مست
Чамани оростаи худро ба сад даст
چمن آراسته خود را به صد دست
зи бас каз гиряи булбул рӯй гули шаст
ز بس کز گریه بلبل روی گل شست
Ба саҳни боғи гул аз ханда шуд суст
به صحن باغ گل از خنده شد سست
Замин аз лола ва гулҳои бодом
زمین از لاله و گلهای بادام
Суроҳе бар суроҳеи ҷом бар ҷом
صراحی بر صراحی جام بر جام
Тзрўон карда хӯни лолаи помол
تذروان کرده خون لاله پامال
Забон сӯсанаст аз ин сухани лол
زبان سوسن است از این سخن لال
Кашида боди гесуии раёҳин
کشیده باد گیسوی ریاحین
Бунафша тоб дода зулфи парчин
بنفشه تاب داده زلف پرچین
зи мастии боди субҳи афтону хезон
ز مستی باد صبح افتان و خیزان
Шуда бо ғунчаҳо дасту гиребон
شده با غنچه ها دست و گریبان
Шукри лаб , дастбурди шоҳ чун дид
شکر لب، دستبرد شاه چون دید
Ба хок афтоду пой шоҳ бӯсед
به خاک افتاد و پای شاه بوسید
Ба пои шоҳи худро чун замин кард
به پای شاه خود را چون زمین کرد
Забон бикшоду шаҳро офарин кард
زبان بگشاد و شه را آفرین کرد
Ки шоҳо то сифедӣу сиёҳӣ
که شاها تا سفیدی و سیاهی
Буд , бодӣ ба тахтати подшоҳӣ
بود، بادی به تختت پادشاهی
Саодати ёру иқболати з ҳар сӯ
سعادت یار و اقبالت ز هر سو
Шабу рӯзати ғуломи тарку ҳиндӯ
شب و روزت غلام ترک و هندو
Ҳамаи кортў бо ромишгарони бод
همه کارتو با رامشگران باد
Сарати сабзу лабати хандону дили шод
سرت سبز و لبت خندان و دل شاد
Буд ҳақи ту дар олами далерӣ
بود حق تو در عالم دلیری
Туро зебад ба олами ширгирӣ
تو را زیبد به عالم شیرگیری
Ту ин дастӣ ки бинмудӣ ба олам
تو این دستی که بنمودی به عالم
На дастон кард на сом ва на рустам
نه دستان کرد نه سام و نه رستم
Нагардад бо ту гардуни ҳам тарозу
نگردد با تو گردون هم ترازو
Ҳазорат офарин бар дасту бозу
هزارت آفرین بر دست و بازو
Ба нури оташу симои хуршед
به نور آتش و سیمای خورشید
Ки афзӯнии зи аФридўну ҷамшед
که افزونی ز افریدون و جمشید
зи шоҳони ҷаҳони онон ки доне
ز شاهان جهان آنان که دانی
Каён то ҷанд ва ту тоҷи киёнӣ
کیان تا جند و تو تاج کیانی
Туро зебад ба олами шаҳриёрӣ
تو را زیبد به عالم شهریاری
Ки дар малики ҷаҳони ҳамтои надорӣ
که در ملک جهان همتا نداری
Чу гуфт ин васфҳои шоҳи ширин
چو گفت این وصفهای شاه شیرین
Дигар бо гардиш омад ҷоми заррин
دگر با گردش آمد جام زرین
Надимони боз дар маҷлис нишастанд
ندیمان باز در مجلس نشستند
Ҳарифон аз парешонеи брстнд
حریفان از پریشانی برستند
Шуданд аз гардиши соғари ҳамаи маст
شدند از گردش ساغر همه مست
Яке дар рақс по мезад яке даст
یکی در رقص پا می زد یکی دست
Чу маҷлиси гарми гашт аз бодаи навашон
چو مجلس گرم گشت از باده نوشان
Шуданд он булбулон бар гул , хурушон
شدند آن بلبلان بر گل، خروشان
Дар он бустони зи себ ва ба гузидан
در آن بستان ز سیب و به گزیدن
Малик омад ба шафтолуад чидан
ملک آمد به شفتالود چیدن
Балӣ чун оташаш аз май биФзўд
بلی چون آتشش از می بیفزود
Буриш аз себи шафтолуад ба буд
برش از سیب شفتالود به بود
Малик зон шӯр ширин ёфт икром
ملک زان شور شیرین یافت اکرام
Ки ёбад мард дар ошӯбҳо ком
که یابد مرد در آشوبها کام
Ба олами фитнае то дар нагирад
به عالم فتنه ای تا در نگیرد
Касе комии зи олам бар нагирад
کسی کامی ز عالم بر نگیرد
Ҳар он фитна каз он афзӯн набошад
هر آن فتنه کز آن افزون نباشد
Бидон , каз ҳикматӣ берун набошад
بدان، کز حکمتی بیرون نباشد
Чу ояд пеши ғавғои замонӣ
چو آید پیش غوغای زمانی
Машав ғамгин дар он ғавғо чаҳ доне
مشو غمگین در آن غوغا چه دانی
Басои бад , кони ҳама беҳбуд бошад
بسا بد، کان همه بهبود باشد
Зиён бошад басии кон суд бошад
زیان باشد بسی کان سود باشد
Мубини бад , бдгрти оташ ба ҷон зад
مبین بد، بدگرت آتش به جان زد
Ки аз чизе набошад холии он бад
که از چیزی نباشد خالی آن بد
Магӯ каз бади дили ман беқарор аст
مگو کز بد دل من بی قرار است
Ки неку бад ба олам дар гадор аст
که نیک و بد به عالم در گدار است