Чу хусрави рӯз дар ъушрат ба шаб кард

چو خسرو روز در عشرت به شب کرد

Хаёлаши васл аз ширин талаб кард

خیالش وصل از شیرین طلب کرد

Надимонро ба маҷлиси пеш худ хонд

ندیمان را به مجلس پیش خود خواند

Якоякро ба ҷой хеш бинишонад

یکایک را به جای خویش بنشاند

Ба соқӣ гуфт то ҷоми лаболаб

به ساقی گفت تا جام لبالب

Ба гардиш оварад аз аввали шаб

به گردش آورد از اول شب

Чу даврӣ чанд бигузашт аз май ноб

چو دوری چند بگذشت از می ناب

Ҳуҷум оварад бар сар , лашкари хоб

هجوم آورد بر سر، لشکر خواب

Ҳарифонро зи баси соғар ки доданд

حریفان را ز بس ساغر که دادند

Ҳамаи сарҳо ба ҷой по ниҳоданд

همه سرها به جای پا نهادند

з маҷлис хост ҳар кас кӯ тавонист

ز مجلس خاست هر کس کو توانست

БиФтоди он ки сар аз по надонист

بیفتاد آن که سر از پا ندانست

зи мастии чашми соқии нимае боз

ز مستی چشم ساقی نیمه ای باز

зи беҳӯшӣ шудаи мутриби зи овоз

ز بیهوشی شده مطرب ز آواز

Ба маҷлиси созҳо бади рафта аз хеш

به مجلس سازها بد رفته از خویش

Ҷуз аз не кӯ набӯдаш як нафас беш

جز از نی کو نبودش یک نفس بیش

Суроҳеи пунбаҳо афканда аз гӯш

صراحی پنبه ها افکنده از گوش

Шудаи гӯяндаҳо якбораи хомӯш

شده گوینده ها یکباره خاموش

Ҳарифони маст ҳар сӯеи фитода

حریفان مست هر سویی فتاده

Надимони дидаҳо бар ҳам ниҳода

ندیمان دیده ها بر هم نهاده

Малик чун маст шуд маҷлис чунон дид

ملک چون مست شد مجلس چنان دید

Фитоду пои ширинро бабўсед

فتاد و پای شیرین را ببوسید

Пасаш гуфто ба чашми пари фани ту

پسش گفتا به چشم پر فن تو

Ки ҳаст ин дасти мо вдомни ту

که هست این دست ما ودامن تو

Чунин комшби азин давлати манам маст

چنین کامشب ازین دولت منم مست

Ман ин давлат нахоҳам додан аз даст

من این دولت نخواهم دادن از دست

Ҳаме гуфт ин ва аз он чашми ғаммоз

همی گفت این و از آن چشم غماز

з худ мерафт ва меомад ба худ боз

ز خود می رفت و می آمد به خود باز

зи нӯки дидаи марворид май сифт

ز نوک دیده مروارید می سفت

Ба хок пош меифшоанд ва ме гуфт

به خاک پاش می افشاند و می گفت

Дарин шаб каз қадати бахтам баланд аст

درین شب کز قدت بختم بلند است

Макун бегонагии кон нописанд аст

مکن بیگانگی کان ناپسند است

Ду зулфат каз буриши тобади маи бадар

دو زلفت کز برش تابد مه بدر

Шаб қадараст ва ман медонамаш қадар

شب قدر است و من می دانمش قدر

Ба гесуят ки ҳаст он бахти пирӯз

به گیسویت که هست آن بخت پیروز

Ки ҳаст ин шаб барам беҳтар ки садри ваз

که هست این شب برم بهتر که صدر وز

Миёни мо ва ту , мо ва туе нест

میان ما و تو، ما و تویی نیست

Дуе бгдори кини ҷой дуе нест

دویی بگدار کین جای دویی نیست

Макаши сар беш ва бо ман сар дар овар

مکش سر بیش و با من سر در آور

Муроди ноМуродиро баровар

مراد نامرادی را برآور

Макун имшаб ба корами ҳеҷ эҳмол

مکن امشب به کارم هیچ اهمال

Худо донад ки фардо чун шавад ҳол

خدا داند که فردا چون شود حال

Ба шодии бгдрон бо ман ҷаҳон ро

به شادی بگدران با من جهان را

Ғанимати дони ҳузури дӯстон ро

غنیمت دان حضور دوستان را

Якум имшаб ба зулфи хеши даҳ ҷо

یکم امشب به زلف خویش ده جا

Ту май доне дигар аллили ҳаблӣ

تو می دانی دگر اللیل حبلی

Ба хеши ой ва машав бегонаи мо

به خویش آی و مشو بیگانه ما

Ки ғайриӣ нест андари хонаи мо

که غیری نیست اندر خانه ما