Чу хусрави дидкони сарви смнбр

چو خسرو دیدکان سرو سمنبر

Дилӣ дорад ба бар аз санги схтр

دلی دارد به بر از سنگ سختر

Раҳу расм вафодорӣ напуед

ره و رسم وفاداری نپوید

Ҳама ҳамчун дили худ сахт гуяд

همه همچون دل خود سخت گوید

Чу зулфаши як замон бар худ бипечед

چو زلفش یک زمان بر خود بپیچید

Сиришкӣ чанд аз мижгон баборед

سرشکی چند از مژگان ببارید

Пас онгаҳ хост аз маҷлис чу оташ

پس آنگه خاست از مجلس چو آتش

Ба қаҳру хашми гуфтои вақти тони хуш

به قهر و خشم گفتا وقت تان خوش

Рӯми зини остони гирами сари хеш

روم زین آستان گیرم سر خویش

Ки натавон дод дарди сар , азин беш

که نتوان داد درد سر، ازین بیش

Шавам тири маломатро нишона

شوم تیر ملامت را نشانه

Барам дарди сар аз ин остона

برم درد سر از این آستانه

Марои бас аз ту ин хорӣ кашӣдан

مرا بس از تو این خواری کشیدن

Ҷафоу ҷавр беандоза дидан

جفا و جور بی اندازه دیدن

Чунин каз мардумии чашмати марои сӯхт

چنین کز مردمی چشمت مرا سوخت

зи чашмати мардумӣ май бояд омухт

ز چشمت مردمی می باید آموخت

Аз он ҳиндӯ надорам носипосӣ

از آن هندو ندارم ناسپاسی

Ки омад ҳақ ӯ мардуми шиносӣ

که آمد حق او مردم شناسی

Маро зин гуфтаҳо биҳуш кардӣ

مرا زین گفته ها بیهوش کردی

Ғарибами ҳалқаҳо дар гӯш кардӣ

غریبم حلقه ها در گوش کردی

Суханҳое ки лаълат гуфт фошам

سخنهایی که لعلت گفت فاشم

Басаст онҳо маро то зинда бошам

بس است آنها مرا تا زنده باشم

Аҷабгар саг кашад ин хорӣ аз кас

عجب گر سگ کشد این خواری از کس

Агар ман одамӣ бошам ҳамин бас

اگر من آدمی باشم همین بس

Суханҳое ки гӯшам аз ту бшнФт

سخنهایی که گوشم از تو بشنفت

Аҷабгар он ба гӯри ман тавон гуфт

عجب گر آن به گور من توان گفت

Раво бошадгар аз ин ғами занами шӯр

روا باشد گر از این غم زنم شور

Кунам гӯрӣ ва хуфтам зинда дар гӯр

کنم گوری و خفتم زنده در گور

Нахоҳам боз шуд якборат аз сар

نخواهم باز شد یکبارت از سر

Валикин ҳолиё ночори азин дар

ولیکن حالیا ناچار ازین در

Рӯм боз оем ар бошад марои барг

روم باز آیم ار باشد مرا برگ

Бихоҳам узрат ар муҳлат диҳад марг

بخواهم عذرت ار مهلت دهد مرگ

Бигуфт инҳо ва шуд бар пушти мураккаб

بگفت اینها و شد بر پشت مرکب

Равон шуд сӯии рӯми андари ҳамон шаб

روان شد سوی روم اندر همان شب

Чу рафт овоза хусрав бидон бум

چو رفت آوازه خسرو بدان بوم

Ба истиқбол ӯ омад шаҳи рӯм

به استقبال او آمد شه روم

Ба беҳтари мадҳ ва таърифӣ ситудаш

به بهتر مدح و تعریفی ستودش

Навозиш кард ва пӯзишҳо намӯдаш

نوازش کرد و پوزشها نمودش

Фишондаш ганҷ ва гавҳарҳои бисёр

فشاندش گنج و گوهرهای بسیار

Чунон каз хусравон бошад сазовор

چنان کز خسروان باشد سزاوار

Ба шаҳраши бараду бозаши пеш худ хонд

به شهرش برد و بازش پیش خود خواند

Ба паҳлавии худаш бар тахт бинишонад

به پهلوی خودش بر تخت بنشاند

Камари басту калла бар сари ниҳодаш

کمر بست و کله بر سر نهادش

Ҳар он чизе ки мебоист додаш

هر آن چیزی که می بایست دادش

зи ганҷу лашкараш чун кард дили шод

ز گنج و لشکرش چون کرد دل شاد

Пас онгаҳ духтари худро бадв дод

پس آنگه دختر خود را بدو داد

Ба дайраши барад ва паймон дод муҳкам

به دیرش برد و پیمان داد محکم

Ки ту ъисоӣӣ ва ҳаст инат Марям

که تو عیسائی و هست اینت مریم

Чу хусрави он навозишҳо ва он ганҷ

چو خسرو آن نوازشها و آن گنج

Зқиср дид , шуд осӯда аз ранҷ

زقیصر دید، شد آسوده از رنج

Бророииди лашкар аз паии ҷанг

برآرایید لشکر از پی جنگ

Сӯии баҳром чубин кард оҳанг

سوی بهرام چوبین کرد آهنگ